Η Πολις

No longer here

2010-09-19T10:21:00.000-04:00

www.stadtplan.gr

Moved to another District.

A Drink

2010-08-07T16:04:00.000-04:00

I’ll drink tonight for one last time,

to the shameless mistakes

and the whores and their price

to the violins and the trumpets

that bear no longer sounds

and the timelessness ruling

words of pain and of loss

and to all those goodbyes

that were proper and just

and yet felt more like a silence

imposed by a ruthless companion

that we need call our fate

but is, in truth, just ourself

who keeps splitting our souls

into halves and in pieces

and proceeds to hide them

beneath masks that seem fearless

and complete, brave and whole

or wise, pure and the like,

but upon fixed stares they reveal

cracks and flaws, stories untold

of dreams lost, dreams acquired

and dreams forced to forget

in tomorrows that approach

sooner than we ever expected

and a past that glows brilliantly

behind us, shunning the future

and immerses every effort

in a lake called despair

until a new, yet doomed, cycle

turns our heads to directions

previously seen, but dismissed

and for a moment, perhaps longer

we may hope for a change

of existence and of mind

but above all we may hope

to forget how much

we miss it all.

Σιωπή II

2010-08-06T17:30:00.007-04:00

*credits to A. Schnittke's grave

No Stars

2010-08-06T11:38:00.002-04:00

Citizens in their homes
Missiles in their holes
And citizens in their homes
And missiles in their holes...

This highway needs rain
Across both of its lanes
Until all that remains
Is this heart and its flames
And the rumble of trains
'Neath of a handful of stars

The brightest night I ever saw
Across an empty parking lot
No stars...

Τιμής Ένεκεν

2010-08-05T15:16:00.000-04:00

Το γραφείο είναι επιτέλους καθαρό, το πάτωμα γυαλίζει, όλα τα ρούχα είναι στη θέση τους -ορισμένα στο καλάθι με τα άπλυτα και τα υπόλοιπα διπλωμένα προσεκτικά, βολεμένα στην ντουλάπα. Το ποτήρι είναι γεμάτο με πάγο και αλκοόλ, μελαγχολική μουσική, όλα είναι όπως πρέπει για να θυμηθούμε ένα παραμύθι, να το τιμήσουμε αλλά να μην το κυνηγήσουμε ποτέ πια.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Συναντήθηκαν σε μια παιδική χαρά γεμάτη ενήλικες που προσπαθούσαν να είναι παιδιά ή γεμάτη παιδιά που προσπαθούσαν να είναι ενήλικες - ίσως και τα παιδιά της ιστορίας μας να ανήκαν σε μία απο τις δύο κατηγορίες, μαζί με όλους τους υπόλοιπους.

Το κορίτσι ήθελε να μάθει να είναι ενήλικας, ήθελε να φέρεται σαν όλους αυτούς που δέχονται τα πράγματα όπως έρχονται, χωρίς να χτυπάει πεισματικά το πόδι στο πάτωμα όταν δεν γινόταν το δικό της. Ήθελε επίσης να μάθει να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της όταν περπατάει μόνη της, να μάθει να φροντίζει τον εαυτό της και να μην χρειάζεται να της σερβίρει κανείς φαγητό, να μην είναι αναγκαίο να την κοιτάει κάποιος με έναν τρόπο που να της λέει “σε νοιάζομαι, σε προσέχω, αν πέσεις θα σε πιάσω κι αν πληγωθείς θα περιποιηθώ τις πληγές σου”. Ήθελε και να σταματήσει να πιστεύει σε παραμύθια, στη μαγεία, στους ιππότες, σε όσα είχε αρχίσει να βλέπει ότι δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Δεν έπρεπε πια να ζωγραφίζει, να ακούσει μουσική ή να γράφει όπως γράφουν τα παιδιά, με κάποια αφέλεια και εναν αστείο ρομαντισμό. Έπρεπε να μάθει να ζει σε έναν κόσμο που δεν της άρεσε.

Το αγόρι ήθελε να παραμείνει παιδί, δεν ήθελε να μάθει να φέρεται σαν όλους αυτούς που δέχονται τα πράγματα όπως έρχονται, ήθελε να χτυπάει πεισματικά το πόδι του στο πάτωμα όταν δεν γινόταν το δικό του. Ήθελε επίσης να γελάει όπως γελούν τα παιδιά, για τους ίδιους λόγους, με τα ίδια αστεία που σε όλους τους άλλους φαίνονται ντεμοντέ και βλέποντας μπροστά του έναν δρόμο ατελείωτης ωρίμανσης και εκλογίκευσης, σκεφτόταν ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να παρεκκλίνει από αυτόν για λίγο ή λίγο παραπάνω, ακόμη και να μην τον ακολουθήσει μέχρι τέλους.

Τα δυο παιδιά κάποτε συναντήθηκαν σε αυτή την τεράστια παιδική χαρά. Λίγο πριν τη συνάντηση αυτή είχαν δει και τα δυο ταυτόχρονα περίεργα όνειρα, τα οποία με κάποιον τρόπο προοικονομούσαν το μικρό αυτό παραμύθι πριν καν ξεκινήσει, έδιναν δε και μια μικρή ιδέα για το τέλος του. Το κορίτσι είχε δει έναν κόσμο γεμάτο μάσκες και πολύχρωμα, παραμυθένια σπίτια που δεν είχαν πόρτες και έναν μυστηριώδη ξένο που την εκβίαζε για να της πει τι σημαίνουν όλα αυτά που έβλεπε γύρω της, ενώ το αγόρι είχε δει ανθρώπους να μη γελούν με τα αστεία του με μοναδική εξαίρεση ένα άγνωστο κορίτσι. Τη στιγμή της συνάντησης όλα έμοιαζαν τυχαία, στην πραγματικότητα όμως και οι δύο είχαν κοιτάξει ολόγυρά τους και αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον, κατάλαβαν ότι γελούσαν και έκλαιγαν με τον ίδιο τρόπο. Στην πραγματικότητα δεν πήγαιναν να συναντήσουν ο ένας τον άλλο, αλλά γύριζαν σε κάτι οικείο, σε μια παιδικότητα που ήθελαν ή έπρεπε να αποτινάξουν.

Το κορίτσι θυμήθηκε ότι ζωγράφιζε, ότι έγραφε, ότι μπορούσε και να τραγουδάει και έσπευσε να δείξει όλες τις δημιουργίες του στο αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει και το αγόρι με τη σειρά του βρήκε μια όμορφη γωνιά να απολαύσει όλα όσα ήξερε ότι πρέπει να αφήσει πίσω του. Ύστερα έβγαλε κι αυτός τις δικές του μουσικές, τις ζωγραφιές του, τα παιδικά του λόγια για να τα μοιραστεί μαζί της και έτσι δημιούργησαν μεταξύ τους έναν κόσμο φανταστικό, αποτελούμενο από γραπτά και εικόνες και χρώματα μα κυρίως μουσική, πάντα η μουσική θα ήταν το ζητούμενο. Πρόκειται για την μουσική που έχουν μέσα τους όλοι οι άνθρωποι και την ξεχνούν ή επιμένουν να παραμένουν σε μια βαρετή ησυχία για να μην θυμούνται όλα όσα θα μπορούσαν να είναι. Ύστερα μίλησαν για την φαντασία τους, για τις απορίες τους και για τους εαυτούς τους, γι’αυτο που ήθελε να γίνει ο καθένας και για τον κόσμο γύρω τους που έμοιαζε ξένος καθώς απαρτιζόταν από ενήλικες και έκλαψαν και γέλασαν. Το αγόρι άρχισε να τραγουδά και προσπαθούσε να πείσει το κορίτσι να τραγουδήσει μαζί του ενώ το κορίτσι έκανε δώρο στο αγόρι μερικές κάρτες και τότε ο μικρός έφτιαξε όμορφες ιστορίες που μιλούσαν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Της διηγήθηκε την ιστορία ενός ερημίτη που περιμένει να ανεβάσει έναν νεαρό στο μονοπάτι του και μιας γυναίκας με την οποία στο παρελθόν ήταν εραστές και ενός τροβαδούρου με χαλασμένη σάλπιγγα και παράξενο καπέλο που τραγουδάει την ιστορία αυτή. Της είπε και για έναν μικρό γελωτοποιό που είχε μια μάνα δίκαιη, δυνατή και τυφλή και έγραφε στον ουρανό αλήθειες κρυμμένες σε αστεία με μοναδικούς μάρτυρες δυο ρομπότ που είχαν ψυχή και για το θλιβερό τέλος του γελωτοποιού που αποφάσισε να κάνει ένα κόλπο αλλά έμπλεξε στα σκοινιά με τα οποία κρεμιόταν ανάποδα για να διασκεδάσει το κοινό του. Τέλικά της είπε και την ιστορία δυο εραστών που ήταν ημίθεοι και τους κυνηγούσε ένας αυτοκράτορας με το σκήπτρο του και τις μεγάλες του λέξεις, οι εραστές όμως κατάφεραν να του ξεφύγουν και να μεταμορφωθούν σε δυο πλανήτες που βρίσκονται σε τροχιά ο ένας γύρω από τον άλλο, με τον ήλιο να τους φωτίζει αλλά να μην ανήκουν σε αυτόν. Πίσω απ’όλες αυτές τις ιστορίες βρισκόταν, είπε, μια θεά που καθόταν γυμνή μέσα σε μια λίμνη, κρατούσε δυο κανάτια νερό και καθώς τα γέμιζε και τα άδειαζε δημιουργούσε αυτές τις ιστορίες. Από αυτήν ξεκινούσαν όλα και σε αυτήν τελείωναν.

Αυτοί οι δυο έπαιζαν κάθε μέρα για δυο βδομάδες και το παιχνίδι τους ήταν όμορφο. Υπήρχαν στιγμές που το αγόρι θυμόταν ότι όδευε προς την ενηλικίωση και το κορίτσι άθελα του, του θύμιζε ότι ήθελε να είναι παιδί, υπήρχαν άλλες στιγμές που το κορίτσι θυμόταν πως ήθελε να μεγαλώσει και το αγόρι της υπενθύμιζε πως είναι, παρ’όλα αυτά, ακόμη παιδί. Κάποτε όμως, παρασύρθηκαν και οι δύο από την ιδέα της ενηλικίωσης, θέλησαν να κάνουν πράγματα που κάνουν οι μεγάλοι. Έπαιξαν λίγο μεταξύ τους με την ιδέα να πιουν αλκοολούχα ποτά μαζί, να κάνουν έρωτα όπως είχαν μάθει ότι γίνεται, να συζητήσουν με τον τρόπο που συζητούν οι γύρω τους και να αγγίξουν ο ένας τον άλλο με έναν τρόπο που θα ομολογούσε κάτι παραπάνω. Τότε το αγόρι κατάλαβε ότι όσο και να προσπαθούσε να καθυστερήσει την ενηλικίωση κάποτε θα ερχόταν και το κορίτσι αντίστοιχα θυμήθηκε και πάλι ότι πρέπει να μεγαλώσει για να μην μείνει μόνο του στην παιδική χαρά. Ο νεαρός χάρισε στη μικρή ένα ποίημα που είχε ονομάσει “Ξανά” και η μικρή διάβασε:

Υπάρχει ανάγκη για το “ξανά”

και είναι σε αντίθεση με τους νόμους

που υπακούμε κι ασπαζόμαστε

γι’αυτό ήρθα

-για το “ξανά”

γι’αυτό μιλάμε

-για το “ξανά”

γι’αυτό δεν ήρθα όμως

-για το “ξανά”

γι’αυτό μέχρι σήμερα

και ποτέ ξανά

-για το “ξανά”

αυτά τα πράγματα

είτε τα καταλαβαίνουμε

και τα κρατάμε για εμάς

είτε τα θρυμματίζουμε.

Το παραμύθι λέει ότι τα παιδιά δεν ξανασυναντήθηκαν έκτοτε. Ο νεαρός μεγάλωσε αλλά κράτησε σε μια μυστική γωνιά του μυαλού του την ιστορία αυτή μαζί με τις μουσικές που του έμαθε το κορίτσι και η μικρή, τιμής ένεκεν, αποφάσισε πως θα μεγάλωνε χωρίς να ξεχασει τις τέχνες που αγαπούσε όταν ήταν παιδί. ‘Ετσι, όποτε ο κόσμος των ενηλίκων γινόταν δυσάρεστος, υπερβόλικός και γεμάτος προσποίηση και μοναξιά κατέφευγαν στις τέχνες και για λίγες στιγμές ξαναγίνονταν παιδιά. Και ήταν το δώρο που έκαναν ο ένας στον άλλο, χωρίς να το ξέρουν, το πιο ανιδιοτελές και το πιο όμορφο.

Bal Masqué

2010-07-25T13:41:00.000-04:00

Kάποτε πήγα σε έναν χορό

μεταμφιεσμένων.

Ντύθηκα θηλυκος γκάνγκστερ,

έβαλα μαύρο παντελόνι, πουκάμισο με αρκετά κουμπιά ανοιχτά

μια γραβάτα χαλαρή

κι ένα γιλέκο,

κόκκινο κραγιόν.

Έπιασα τα μαλλιά μου κότσο, να φαίνεται το μέτωπό μου,

έβαλα ένα καπέλο,

μαύρες γόβες,

και δερμάτινη καπαρντίνα.

Πήρα ένα ψεύτικο ούζι και εξαφανίστηκα πίσω από την αμφίεση μου,

το δήθεν μου.

Ήπια πολύ

και χόρεψα τυλίγοντας τη γραβάτα μου

γύρω από κάποιον άγνωστο

για να τον τραβήξω κοντά μου.

Μέχρι σήμερα δεν ξέρω αν ήμουν εγώ το βράδυ εκείνο,

το θυμάμαι με κάποια συστολή, κάποια ντροπή

και πάντα λέω πως είναι εύκολο να είσαι κάτι άλλο,

να είμαι μια άλλη,

μια γυναίκα.

Θυμάμαι, εντούτοις,

και την γλυκιά ανακούφιση που ένιωσα

όταν γύρισα σπίτι

και ξεβάφτικα

έβγαλα τις γόβες, το καπέλο, το πουκάμισο,

τα έβγαλα όλα

άφησα κάτω τα μαλλιά μου

και ήμουν πάλι εγώ.

Ξύπνημα

2010-07-24T04:41:00.000-04:00

Θα γράψω συνειρμικά

γιατί το απαιτεί η περίσταση.

Άνοιξα τα μάτια με ανακούφιση

γιατί τα όνειρα μου δεν ήταν πραγματικότητα

γιατί κάποιος άγνωστος φίλος μου

δεν ήταν ο προδότης, ο κακός της ιστορίας.

Ήμουν ξεκούραστη ύστερα από έξι ώρες ύπνο,

τέσσερεις το προηγούμενο βράδυ,

αλλά δεν είναι η ανακούφιση

που με έβαλε να γράψω κάτι μικρό, χωρίς νόημα, χωρίς πολλή σκέψη

ούτε το γλυκό φως που έμπαινε από το παράθυρο

και σχημάτιζε λαμπερά σχήματα στο πάτωμα.

Είναι μια απροσδιόριστη αίσθηση που ήρθε με το ξύπνημα

όμορφη αίσθηση, το δίχως άλλο,

δεν είναι εκείνη η γαλήνη που μας διαπερνά

όταν όλα είναι στη θέση τους, όλα βολεμένα,

μαζί κι εμείς οι ίδιοι.

Αντιθέτως,

μοιάζει με σκοτεινό, δύσβατο και συνάμα

πανέμορφο δάσος

ή με βυθό γεμάτο παράξενα πλάσματα

και ανεξερεύνητα τοπία.

Έτοιμη για μακροβούτια,

με μια άγρια χαρά. Είμαι.

Ανάσα

2010-07-21T19:35:00.000-04:00

Εισπνοή.

Είναι μέρες που η αρχή μοιάζει με τέλος και το τέλος με αρχή, που το παρελθόν δεν έχει σημασία και οι λέξεις είναι φτωχές. Είναι στιγμές που τα καθημερινά σφάλματα, οι μικρές κατακτήσεις, τα φιλόδοξα "ανήκω", οι μεγάλες προδοσίες και τα ανομολόγητα πάθη αποκτούν άλλο νόημα και μοιάζουν σχεδόν αστεία. Αρκεί μια παρουσία για να εξαφανιστεί ο εγωισμός, να πάψει ο φόβος, να φύγουν μακριά όσα σε κάνουν να είσαι ένα ανθρωπάκι. Κάποτε με ρώτησε κάποιος τι θα έγραφα παρατηρώντας τα σφάλματα, τους αγώνες, τα ιδεάτά και τον αποπροσανατολισμό εκατό γενεών και σκέφτηκα πως το ερώτημα αυτό, μέσα στη φιλοδοξία του να θίξει το θεμελιώδες πρόβλημα της ανθρωπότητας, την επανάληψη, είναι τόσο χαωτικό που είναι αδύνατον να απαντηθεί.

Όμως έρχονται μέρες που οι ψυχές απαλάσσονται από την ασχήμια τους με ένα μονάχα άγγιγμα, που ο εαυτός παύει να τρέφεται από τους εκάστοτε φαύλους κύκλους και η δέσμευση είναι ουσιαστική κι όχι υλική. Έρχονται οι στιγμές της συνειδητοποιήσης που σου ψιθυρίζει ότι ξεπερνώντας το εγώ θρέφεις το είναι.

Το μόνο που μένει είναι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, που σε μια λυσσαλαία ανάγκη για λήθη κατέληξε στην τουαλέτα, αλλά σώθηκε με περισσή στοργή από κάποιον που δεν είχε ιδέα τι συμβολίζουν. Τώρα αναπαύονται σε ένα μικρό δοχείο γεμάτο οινόπνευμα σαν πεθαμένα όνειρα που συντηρούνται στη φορμόλη. Μέσα στις υπόλοιπες αναμνήσεις που κρύβουν, μουρμουρίζουν κι ένα άλλο σκληρό μήνυμα αγάπης: η μνήμη δεν σβήνει κατ’εντολή. Και οι μέρες, οι στιγμές, χάνονται μέσα σε μια ανάσα, μα σε αλλάζουν για πάντα.

Εκπνοή.

Σιωπή

2010-07-14T04:10:00.000-04:00

Έχω μέσα μου μια σιωπή

και δεν θέλω τίποτε να πω, δεν θέλω να γράψω

παρά μόνο γι’αυτή

που έρχεται όταν ξυπνάμε από όνειρα άπιαστα

και αντικρίζουμε όλα ‘κείνα τα θαύματα

που δεν έλαβαν χώρα

μα τα ευχόμασταν σαν να ‘ταν η στερνή σωτηρία

από το αναπόφευκτο,

από τη σιωπή.

Είναι αλήθεια ότι χάνουμε δέκα ζωές, μικρές, ασήμαντες

με κάθε χαμό

κι εφτά ψυχές,

μα κανείς δεν ξέρει πόσες έχουμε στην άκρη φυλαγμένες

και πόσο αντέχει αυτή η τελευταία, σαν έρθει η σειρά της

ή πόσο ασήμαντη είναι γι’αυτόν που αποφασίζει.

Και σκεπάζει η σιωπή, τα φαιδρά αποφθέγματα

που ανακαλύπτουμε καθημερινά για να πάμε παρακάτω

λίγο ακόμα, λίγο πιο πέρα,

για να φτάσουμε σε ένα βασίλειο που θα είναι όλα ανεκτά

και οι αυλικοί μας έμπιστοι, επιλεγμένοι, προβλέψιμοι

ταιριαστοί, ψυχή μου, με το αστείο δράμα σου

και θα είναι σχεδόν σαν να μη σου έχει φιλήσει τα χέρια

για να σε αποχαιρετήσει

ο άνθρωπος που νόμιζε

ότι πέθαινε.

Τσιγάρο

2010-01-29T16:58:00.000-05:00

Μόλις έσβησα το τελευταίο.
Μου χρειαζόταν λίγο ακόμη.
Πάντα όμως χρειαζόμαστε “λίγο ακόμη” απο οτιδήποτε.
Και πάντα χρειαζόμαστε κάτι ακόμη.
Αλλά δεν χρειάζεται να έχουμε πάντα ό,τι επιθυμούμε,
γιατί κάποτε θα χάσει και η επιθυμία το νόημά της
κι εμείς τα βροντερα “θέλω” που διαμορφώνουν τη ζωή μας.
Δεν χρειάζεται να έχουμε όλα όσα ποθούμε
- αν μη τι άλλο είναι απελευθερωτικό.

“Και εγένετο βίος πάσιν αγέλαστος.”

Εφορευτική Επιτροπή

2009-10-05T11:41:00.000-04:00

Τώρα που αλλάξαμε κυβέρνηση, αποφάσισα μετά από τόσο καιρό να κάνω επιτέλους ένα ποστ, σε λίγο διαφορετικό ύφος (ευτυχώς) γιατί έχω μια πελώωωωωρια λαχτάρα να διηγηθώ τις μοναδικές εμπερίες που αποκόμισα από τις φετινές εκλογές (δυστυχώς).

        Όλα ξεκίνησαν το απόγευμα της 28ης Σεπτεμβρίου, τουτ’έστιν, τη Δευτέρα πριν τις εκλογές, όταν χτύπησε το κουδούνι και δεν βαρέθηκα να ανοίξω. Ήταν ένας πιτσιρικάς ο οποίος αφού με ρώτησε αν είμαι αυτή που είμαι (δεν μπορώ τα φώτα της δημοσιότητας) και επιβεβαίωσα δύο-τρεις φορές ότι “ναι, εγώ ειμαι, η ίδια, δεν έχετε κανει λάθος” μου ανακοίνωσε ότι έχει κάτι να μου παραδώσει. Σαν ηλίθια, παραμυθιασμένη γυναίκα, άρχισα να σκέφτομαι διάφορες μαλακίες όπως πχ. αν έχω παραγγείλει κάτι και δεν το θυμάμαι, αν μου έχει στείλει κανείς λουλούδια (γιατί δεν θα τα έβλεπα), σοκολατάκια, κανένα δώρο, συστημένο, γράμμα, σημείωμα, ένα κοτσάνι έστω, ένα πόστ-ιτ, κατι τελος πάντων. Αλλά όχι, ο πιτσιρικάς έσπευσε να αποσαφηνήσει ότι έχει για εμένα “αυτό το χαρτί”.

-Τι είναι αυτό;
-Για την εφορευτική επιτροπή.
(Απελπισμένο βλέμμα.)
-Όχι ρε γαμώτο.

        Τέλος πάντων, υπέγραψα και το πήρα απόφαση πως τι να κάνουμε, τυχερά είναι αυτά, θα έβγαζα την Κυριακή μου απέναντι από μια κάλπη μασουλώντας ψηφοδέλτια. Μην τα πολυλογώ, ξέρετε πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες, περνάει ο καιρός, τι είμαστε, ένα τίποτε κτλ, έφτασε η μέρα των εκλογών. Έπρεπε να είμαι στις 6 το πρωί στο σχολείο της περιοχής μου, μία (βάρβαρη) ώρα πριν την έναρξη των εκλογών. Ο νόμος του Μέρφυ όμως, επιβάλλει να σε πιάσει αϋπνία το βράδυ πριν την ημέρα που πρέπει να είσαι ξεκούραστος γιατί έχεις να ξυπνήσεις στις 5 το πρωί (όσο να πεις, μέχρι να πιεις ένα καφέ και να ετοιμαστείς, χρειάζεσαι το χρόνο σου, μία ωρίτσα δηλαδή). Κι όταν λέω αϋπνία, δεν έννοω ότι κοιμήθηκα τρείς ώρες, δύο, μία έστω, όχι. Δεν κοιμήθηκα ούτε πέντε λεπτά. Εντούτοις, ήμουν στις έξι στο σχολείο και έκοβα βόλτες κάτω από τις μπασκέτες, έλεγα και καμιά μαλακία με τους υπόλοιπους εφορευτικούς καθώς περιμέναμε σαράντα λεπτά μέχρι να δώσουν το παρόν οι δικαστικοί αντιπρόσωποι.

        Όλα κι όλα, παράπονο δεν έχω. Η δικιά μας δικαστικός ήταν εξαιρετική και για τους άντρες της παρέας, πολύ γυναίκα. Νέα, ευγενής, όμορφη, συμπαθής και το κυριότερο δεν είχε καμία όρεξη να μας ταλαιπωρήσει, το ξεκαθάρισε εξ’αρχής. Όπως και να έχει, όταν ήρθε η κοπέλα με τη γραμματέα της και μας ενημέρωσε ότι είναι στο δικό μας τμήμα άκουσα ένα “ΓΙΟΥΠΙ”. Ορισμένους ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνω, αλλά όταν γύρισα το κεφάλι μου κατάλαβα. Ο αλαλάζων ήταν ένας νέος που θα μπορούσε να είναι ο πρόεδρος της Ένωσης Σπασικλακίων Ελλάδος, με γυαλιά που είχαν να καθαριστούν από τις προηγούμενες εκλογές, παντελόνι πάνω από τον αφαλό, μπλούζα επιμελώς βαλμένη μέσα από το παντελόνι και πέλματα σε γωνία 180 μοιρών με τις φτέρνες ενωμένες (πρώτη ποζισιόν για όσους ξέρουν από μπαλέτο). Ο εν λόγω νέος ενίοτε βόλευε τα αχαμνά του με αποτυχημένη διακριτικότητα και φαινόταν ιδιαίτερα ευτυχής που ήταν μέλος της εφορευτικής επιτροπής, εν αντιθέσει με όλους τους υπόλοιπους. Αλλά δεν τελειώνει εδώ το ανέκδοτο, όχι. Όταν μπήκαμε μέσα στην αίθουσα και τακτοποιήσαμε τα ψηφοδέλτια, το παλικάρι έβγαλε τη φωτογραφική του μηχανή και τράβηξε διάφορες -καλλιτεχνικές προφανώς- φωτογραφίες: τα ψηφοδέλτια, την κάλπη, τα θρανία, τα παραβάν, σε καμία περίπτωση όμως τις γάμπες της δικηγορίνας.

        Ήμουν αρκετά τυχερή, μέσα στη γκαντεμιά μου, καθώς είχαν έρθει όλα τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής στο δικό μου τμήμα κι όταν λέω όλα εννοώ πως είχε έρθει κι ένας που ήταν αναπληρωτής (ο θεός να τον έχει καλά). Ως εκ τούτου, χωριστηκαμε σε βάρδιες και εγώ έμεινα μέχρι τις δύο το μεσημέρι μετα σπασικλακίου και αναπληρωτή, μετά κατάφερα να κοιμηθώ για δύο-τρεις ώρες και ξαναπήγα για την καταμέτρηση. Περιττό να σας πω πως το σπασικλάκι δεν ήθελε να φύγει (και δεν έφυγε). Με λίγα λόγια, τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά όσο τα περίμενα.

        Οι πρώτοι ψηφοφόροι που ήρθαν ήταν -εννοείται- δίαφοροι παππουδογιαγιάδες που είτε ξυπνουν νωρίς το πρωί και δεν έχουν τι να κάνουν είτε πάνε εκκλησία και μετά δεν έχουν τι να κάνουν κ.ο.κ. Αφού ήρθαν μερικοί από αυτούς, ήρθε και μία πασοκοεπόπτης να ελέγξει πως φτιάχναμε τα πακέτα με τα ψηφοδέλτια που δίναμε στους ψηφοφόρους. Παραπονέθηκε πολύ έντονα, για να μην πω έπαθε υστερική κρίση, διότι κατα τη γνώμη της όλα ξεκινούσαν με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, παρ’ότι δεν ξεκινούσαν όλα με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Έπρεπε λέει να τα ανακατεύουμε. Προσπάθησα να κρατηθώ αλλά το “συγγνώμη μαντάμ, μήπως να ρίξουμε και καμιά πασιέντζα;” μου βγήκε αυθόρμητα. Στη συνέχεια πλάκωσαν οι εκλογικοί αντιπρόσωποι διαφόρων κομμάτων, οι οποίοι ομολογουμένως, στο τμήμα που ήμουν εγώ ήταν πολύ συνεργάσιμοι και καθόλου γκρινιάριδες. Η δικαστικός τους ενημέρωνε έναν έναν ότι ορισμένα ψηφοδέλτια ήταν εξ’αρχής τσακισμένα ή κακοτυπωμένα και ότι τέλος πάντων, δεν θα θέλαμε να αρχίσουμε να βγάζουμε άκυρα για πλάκα οπότε καλό θα ήταν να το έχουν υπ’όψη τους. Στον δε εκλογικό αντιπρόσωπο του ΛΑΟΣ, καθ’ότι αφηρημένοι, είπε ότι “εεεε, έχουν πρόβλημα τα τέτοια σας” (όπου τέτοια = ψηφοδέλτια).

        Το 50% των προσελθέντων μας ρωτούσε που ψηφίζει, σαν να μην υπήρχαν απ’έξω πληροφορίες για το εκλογικό τμήμα και την αλφαβιτική σειρά που καλύπτει. Ως εκ τούτου, το σπασικλάκιον έσπευσε στην πύλη του σχολείου και φωτογράφισε τη λίστα με την αλφαβιτική σειρά και τα εκλογικά τμήματα όχι απλώς του δικού μας σχολείου, αλλά όλων των σχολείων της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να ενημερώνει αναλόγως, γιατί δεν γινόταν να αφήνουμε τους “πελάτες” μας στην τύχη τους λέγοντας τους “Πάρτε στο 1500 να μάθετε που ψηφίζετε”. Επίσης το σπασικλάκιον είχε κάθε δευτερόλεπτο και καινούργια ερώτηση, αφού φτιάξαμε καινούργια μονάδα μέτρησης question/sec. Το “συγγνώμη, να κάνω μια ερώτηση” ήταν το μότο της ημέρας μαζί με το “βάζετε μέχρι τέσσερεις σταυρούς και πρέπει να βγάλετε την ταινία από τον φάκελο για να κλείσει”. Αυτό το τελευταίο το έλεγε η δικαστικός. Κάποια στιγμή μαζί με τους παππουδογιαγιάδες ήρθε κι ενας φουσκωτούλης από το γυμναστήριο μου, ο οποίος ψήφισε φορώντας γυαλιά ηλίου και μιμούμενος τον Λεβέντη, ενώ τον ψήφιζε. Και εντάξει να κάνεις την μίμηση, να τον ψηφίζεις κιόλας; Στη συνέχεια έσκασε άλλος ένας φουσκωτούλης-πέφτουλο από το γυμναστήριο μου (δεν είναι δικό μου προφανως, απλά εκεί πηγαίνω), με μπλούζα ΟΝΝΕΔ, ο οποίος αφού ψήφισε έκοβε βόλτες να μιλήσει με κόσμο βρε αδερφέ. Φυσικά δεν έλλειψε και ο δεύτερος επόπτης του ΠΑΣΟΚ (από τα άλλα κόμματα δεν ήρθε κανείς) που ήρθε να ελέγξει τη σειρά των ψηφοδελτίων, κατα την επίσκεψη του οποίου εκτυλίχθηκε ένας μοναδικός διάλογος με το σπασικλάκι να του λέει ότι έχει δίκιο κι εμένα να καταριέμαι την κοινωνία, την δικαστικό να προσπαθεί να είναι αυτό που πρέπει να είναι - διπλωμάτης- κτλ. Ο πασόκος εκλογικός αντιπρόσωπος αποφάσισε ότι ναι, θα μπορούσα να είμαι χορεύτρια, μετά από ένα “τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες” που ξεστόμισα και σας διαβεβαιώ πως δεν μοιάζω καθόλου, αλλά το έμαθα το μάθημά μου: οι άντρες λένε πολλές μαλακίες για να πηδήξουν.

Η καταμέτρηση κύλησε ομαλά, χωρίς διαφωνίες και τα λοιπά αναμενόμενα, για την ακρίβεια, είχαμε τελειώσει μέσα σε δύο ώρες. Η όλη διαδικασία τελείωσε θριαμβευτικά με τον πασοκο να προσπαθεί να κρύψει τη χαρά του, τον νεοδημοκράτη να προσπαθεί να κρύψει τη λύπη του, τους υπόλοιπους να ξύνουν τα αχαμνά τους και το σπασικλάκι να δηλώνει ότι ¨ήμασταν καλή ομάδα¨, αφού μας κέρασε και γκοφρέτες. Ο πασόκος δεν πήδηξε άλλα τουλάχιστον κέρδισε τις εκλογές, ο νεοδημοκράτης δεν κέρδισε άλλα τουλάχιστον έφαγε παστίτσιο, ο κουκουές ούτε έφαγε, ούτε κέρδισε, ούτε πήδηξε και δεν χρειάζεται να πούμε γιατί, ο αντιπρόσωπος του Παπαθεμελή, αν είχε, θα έφευγε με το χαμόγελο του γαμιά των 7 ολόκληρων ψήφων και μάλλον θα ήταν ο μόνος με την ψευδαίσθηση ότι πήδηξε και υποθετικά ο αντιπρόσωπος του φανταστικού (κυριολεκτικά) κόμματος ΑΝΤΑΡΣΙΑ, που επίσης δεν υπήρχε, θα τα πηδούσε όλα γιατί πήρε μία ολόκληρη ψήφο.

Ήταν μία καταπληκτική μέρα, αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Δεκαπενταύγουστος

2009-08-14T18:02:00.000-04:00

Φίλε μου απόψε γράφω για να τιμήσω εκείνη την ημέρα που η πιο σοβαρή μας ασχολία ήταν, θαρρώ, να φωτογραφίσουμε το φεγγάρι, με έναν τρόπο τέτοιο που να μην χάνεται η μαγεία του και η ομορφιά του, μα είδαμε και οι δυο πως αυτό είναι αδύνατον. Έκτοτε δεν προσπάθησα ξανά να κάνω κάτι τέτοιο ούτε να πετάξω βότσαλα σε μια θάλασσα ήμερη σαν την ψυχή μας, των ημερών εκείνων, σαν να μου φαίνεται πια πως ορισμένα πράγματα είναι γραφτό να γίνονται όταν είμαστε ακόμα σχετικά πονηρεμένοι και συνάμα αδιανόητα αφελείς.
Ας πιούμε απόψε στις ημέρες που δεν φανταζόμασταν πόσο πολλά ήταν τα πράγματα που μπορούν να σπάσουν την ηρεμία ενός Αυγούστου και στη μαγεία που πάντα νομίζαμε χαμένη και τη νομίζουμε ακόμη με έναν τρόπο, όμως, ολότελα διαφορετικό. Ας πιούμε σε όσα έρχονται απότομα και μας εξυψώνουν και σβήνουν μονομιάς, σε όσα άλλαξαν τις ζωές μας από τότε, σε όσα πρόκειται να τις αλλάξουν και τούτο τον Αύγουστο και πάντα εφ’εξής. Σήμερα έχει επέτειο, φίλε μου, η αθωότητα και η έλλειψη ελπίδας μα πάνω απ’όλα η γαλήνη που συνοδεύει την άγνοια. Ας πιούμε σε όλα όσα δεν τολμούσαμε και στην ημέρα εκείνη που τελικά υποκύψαμε και μας επήρε και μας σήκωσε.

-

2009-08-08T15:26:00.000-04:00

Just do it.

Τίποτα

2009-07-07T01:37:00.002-04:00

Εγκατάλειψη

2009-06-19T18:45:00.000-04:00

Κάποτε πρέπει να εγκαταλείψουμε τον πόνο,
αν θέλουμε να θεωρούμαστε γενναίοι πολεμιστές
που μάχονται να κρατήσουν μια ισορροπία
ανάμεσα στον κόσμο ετούτο που βυθίζεται
κι εκείνον που στέκει ακέραιος στην απέναντι όχθη
κι αντικατοπτρίζει όλα όσα θα έπρεπε να είναι και να υφίστανται και να αναυλίζουν,
μέσα στα ποτάμια της επιπόλαιης νιότης μας, των σοφών γειρατιών μας,
δίχως να μολύνονται από αμαρτίες γονέων και λάθη εραστών.

Πρέπει, κάποτε, να εγκαταλείψουμε το συναίσθημα,
αν θέλουμε να θεωρούμαστε θαρραλέοι ποιητές
που υπηρετούν ένα ιδεώδες, θέλω να πω, μια πίστη,
σε μια ζωή μ’ένα ελάχιστο νόημα και σε μια ύπαρξη
που διαγράφει πορεία ανοδική.

Είναι αναγκαίο να μάθουμε, μια μέρα,
να κλείνουμε την πόρτα σε τυχαίους επισκέπτες
που άλλοτε τιμήσαμε για λανθασμένους λόγους
ή και σε αυτούς που διαλέξαμε να μην καλωσορίσουμε,
δίχως να κοιτάζουμε ύστερα μέσα από την κλειδαρότρυπα
με κάποια νοσταλγία και μια ανάγκη για δικαίωση
ή απόδειξη ότι το μονοπάτι που βαδίζουμε μας έπρεπε, ήταν έτσι γραφτό να γένει.

Είναι αναγκαίο να μάθουμε, κάποτε,
να είμαστε άνθρωποι, όντα σκεπτόμενα,
που ξέρουν να εγκαταλείπουν.

Ιδανικά

2009-06-16T19:06:00.000-04:00

Ψάχνω έναν τρόπο αντάξιό σου για ν’αρχίσω να σου μιλάω, να σε γεμίσω με απορίες, όνειρα και θαυμασμό που έγινες ό,τι έπρεπε να γίνεις -η τρανή απόδειξη των δυνατοτήτων μου, των ικανοτήτων μου, των αναγκών μου- αλλά είσαι μια μορφή αλλόκοτη, δυνατή, λυγερή κι ερωτευμένη, πάντα ερωτευμένη με το ιδανικό, πάντα δωσμένη σε όλα αυτά που σε πονούν. Είσαι μια μορφή γεροδεμένη και με πονάς, με πιέζεις όταν πέφτω, με πνίγεις όταν σκέφτομαι αλλά με υποδέχεσαι θερμά όταν κοντοζυγώνω -μα δε σε φτάνω ποτέ και δεν μου φτάνει γιατί διαισθάνομαι πως κάποτε πρέπει να μ’αφήσεις, να σ’αφήσω να μικρύνουμε την απόσταση και να πάρει σάρκα και οστά η ημιδιάφανη φιγούρα σου, η χλωμή από τα τόσα χρόνια που δεν σ’είδε ήλιος ούτε άστρο ούτε σ’ένιωσε η γη να την αλαφροπατάς λίγο πριν φυτέψεις τα σπόρια σου. Με πνίγεις με τις λίστες σου, των ανθρώπων που πρέπει να ξεχάσω, των ικανοτήτων που πρέπει να αναπτύξω, των βιβλίων που πρέπει να διαβάσω, των κειμένων που πρέπει να γράψω κι όμως με πείθεις πως όλα τα “πρέπει” μαζεμένα θα μου κολλήσουν δυο φτερά για να πετάξω και να ζήσω και να ελευθερωθώ.
Εγκυμωνώ τη χάρη σου, την ζηλευτή σου λήθη, την σκληρή σου μνήμη, την τόλμη σου, το πάθος σου και τη ζωή σου ολόκληρη που ελίσσεται γύρω απο πυρκαγίες δίχως να καίγεται, απολαμβάνοντας τη θέρμη τους, την τρομερή τους όψη.

Αναμένω το χαμόγελο σου, την πληρότητά σου, τις σπείρες που μου έταξες για να σου τάξω.

It Could Be Sweet..

2009-05-03T13:20:00.001-04:00

...like a long forgotten dream.

New York Revisited

2009-03-17T01:01:00.001-04:00

Περπατώντας με κόκκινες τσάντες και περίεργες γαλότσες.

Παρατηρώντας Αμερικάνικες εισόδους.

..Και συνεχίζοντας το περπάτημα.

Something for the pain.

Για τους γνώστες.

Έξοδος πυροσβεστικών οχημάτων.

Times Square. Αστυνομία Νέας Υόρκης. Τα καλύτερα μπαλέτα.

Ο κυριούλης φτιάχνει πούρα σε ένα εστιατόριο.

Zee Fwench were here.

Η είσοδος του σπιτιού όπου εμπνεύστηκε ο Edgar Alan Poe το Raven.

Στην είσοδο του Rockefeller center (αν και θα ήθελα να γράψω centre).

Στην είσοδο του Metropolitan Museum, με έμφαση στην 4η σειρά.

Ακολουθούν φωτογραφίες από τα εκθέματα Αυστραλών ιθαγενών στο Metropolitan Museum. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να παρατηρήσουμε και εν συνεχεία να υιοθετήσουμε.

Τι Dali και μαλακίες.

Η σύγχρονη Ελλάδα.

Χτενάκι για τα μαλλιά. Χωρίς πλάκα.

Εδώ βλέπουμε κατα πάσα πιθανότητα μια οικογένεια. Υποθέτουμε ότι αριστερά είναι ο πατέρας, στη μέση το παιδί και αριστερά η μητέρα. Το πρώτο σχόλιο που σκεφτόμαστε είναι "πώς βγήκε έτσι το καημένο το παιδί". Εν συνεχεία παρατηρούμε πως αυτό που θεωρούσαμε μητέρα έχει ορχεις και πέος, ενώ αυτό που θεωρούσαμε πατέρα έχει στήθος και κόλπο. Σκέφτομαι και γράφω.

Και τώρα θέλω να σκεφτείτε ένα πολυβόλο με θήκη από παγιέτες και πούπουλα.

Χωρίς καμία ειρωνία, το βρήκα όμορφο μέσα στην απελπιστική μοναξιά του.

Επιμένω ότι έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτούς τους πολιτισμούς. Το πιάσατε το υποννοούμενο.

Η σύνοψη των τελευταίων ημερών.

Ο Γρίφος

2009-02-20T23:28:00.001-05:00

Άκουσα έναν ψίθυρο. Μου μίλησε για τον γρίφο που κουβαλάει κάθε ψυχή και την πνευματική τροφή που προσφέρει η απάντηση αυτου. Μου μίλησε για το Τέλος που εμπεριέχεται στην απάντηση του γρίφου μιας ψυχής, την ενσωμάτωση του εσύ στο εγώ, το αίτιο και το αιτιατό ενός σχίσματος, το σημαίνον και το σημαινόμενο μιας ένωσης.

Όλα λύθηκαν στην άκρη του γκρεμού και η λύση έφερε νέα πνοή και νέα κίνηση. Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μόνο γνώση και άγνοια, μα στην άγνοια νιώθει κανείς χαμένος.

Η άγνοια ορίζει τους πιθηκισμους ως έλλειψη ηθικής. Γιατί το Κακό είναι της μόδας.

1. _______ τον 2. _____ με τα 3. _______ που 4. _________

1. Εγώ στο παρελθόν του μέλλοντος ενός δεσμού που όφειλε να μην υφίσταται.

2. Όλα είναι θέμα αρχής.

3. Υπηρετώντας χείρα και σκοπό, αψυχο μέσο, παρ'αυτα σημαντικό.

4. Εσύ στο παρελθόν του νεύματος που πάει δεξιά κι αριστερά με κέντρο μια πεποίθηση.

Το Όνειρο

2009-02-18T00:16:00.001-05:00

Μετά από δύο όπερες, λίγα ψώνια, ένα "αστείο", λίγη κουβεντουλα, ένα κρύωμα, έναν καυγά, πολύ προβληματισμό, πολλή μουσική, αρκετό κρύο αλλά και αρκετό ήλιο, λίγες βόλτες, κάτι παραμιλητά μέσα στη μέση της νύχτας και μπόλικο γέλωτα, μετά από μια μεγάλη, βαθιά ανάσα, η ζωή συνεχίζεται.

Στον Καιάδα όλα, δε με νοιάζει τίποτε παρά μόνο τα πνιχτά γελάκια που μου ξεφεύγουν μπροστά στο Όνειρο.

Και ήταν Τρίτη βράδυ.. Όπως πάντα.

Σαν Κύματα

2009-02-12T01:54:00.003-05:00

Ας γράψω, Ας γράψω,

από λύπη από χαρά

από χαρά από λύπη

από νοσταλγία από λησμονιά

για να ερμηνεύσω για να αναλύσω

για να απεγκλωβιστώ για να φυλακίσω

για να εκφραστώ για να σιωπήσω

για να θυμηθώ για να ξεχάσω

για να ξεχάσω για να θυμηθώ

να συγχωρέσω να δικάσω

να συγχωρεθώ να δικαστώ

να θυμώσω να γαληνέψω

για εσένα για εμένα

για εμένα για εσένα

για εκείνους για εμάς

για εμάς εκείνους

για το χάος την τάξη

για τη σιγουριά ανασφάλεια

για την απογοήτευση τον ενθουσιαμό

για τα συναισθήματα για τη λογική

για την προσύλωση την αφοσίωση

για τα απρόσμενα τα προβλέψιμα

τα αναπόφευκτα τα βολικά

την ομορφιά την ασχήμια

την ασχήμια την ομορφιά

τη μοναξιά την συντροφιά

εγώ εσύ

εσύ εγώ

πάντα εγώ

και το κύμα

το κύμα

που έρχεται και φεύγει

Fitter Happier

2009-02-09T09:42:00.001-05:00

My Dear Watson

2009-02-08T20:12:00.001-05:00

...Some things in life are not such a big mystery.

Εγωκεντρικά Κρατίδια

2009-02-07T23:06:00.003-05:00

Κάποτε μελέτησα πολλή ιστορία και κατάλαβα ένα-δυο πράγματα για τον κόσμο μας που πριν, όντας αθεράπευτα ρομαντική, μικρή και αφελής, αρνιόμουν πεισματικά να δω:

Δεν είναι δα και καμιά ανακάλυψη μεγάλη το γεγονός ότι ο κόσμος διοικείται από ανάγκες και συμφέροντα, πως υπάρχει ένα σαφές δούναι και λαβείν μεταξύ χωρών και πως όταν αυτά φτάσουν σε ένα τέλμα ή σε ορισμένες λανθασμένες κινήσεις προκύπτει ένας παγκόσμιος πόλεμος. Δεν είναι ιδιαίτερα παράλογο το ότι όταν έχουμε δύο μεγάλες δυνάμεις που κοιτάζουν να αποκτήσουν όλο και περισσότερες σφαίρες επιρροής -και άρα δύναμη- προκύπτει ένας ψυχρός πόλεμος ούτε θέλει πολλή σοφία για να δει κανείς ότι η αφορμή ενός πολέμου είναι συνήθως μακριά από τα αίτια ή έστω δεν τα εμπεριέχει πλήρως.

Μια μέρα σκέφτηκα ότι και οι ανθρώπινες σχέσεις διοικούνται από τις ίδιες ακριβώς αρχές, μπορούμε να τις ονοματίσουμε ανάγκες, συναισθήματα ή συμφέροντα αλλά το δούναι και λαβείν παραμένει το ίδιο. Ο καθένας κοιτάζει την χώρα του, τον πλούτο του, την οικονομία του, τον χαρακτήρα της κυβέρνησης του ή του μυαλού του και την ψυχοσύνθεση του λαού του -του εαυτού του. Επομένως, κάθε είδους σχέση που συνάπτουμε έχει βάση και κινητήρια δύναμη της τα άνωθι και τελικά αν το σκεφτούμε λίγο παραπάνω σε αυτό δεν χωράει κατηγορώ, σωστό και λάθος σκεπτικό γιατί ποιά ανάγκη είναι τελικά λανθασμένη και ποιά ορθή; Σε ένα τέτοιο πεδίο ακόμη και το ψέμμα έχει έναν σκοπό που δικαιολογείται ή τουλάχιστον αιτιολογείται σε βαθμό που μπορεί να ανακουφίσει τις τύψεις της μιας πλευράς ή την οργή της άλλης. Κάπως έτσι κυνικά μεταμορφωνεται ο πόνος όλων σε παράπλευρη απώλεια, όπως οι νεκροί ενός πολέμου.

Εκείνη τη μέρα σκέφτηκα με πόση ευκολία βλέπουμε στις ειδήσεις καθώς τρώμε τα παιδάκια που σκοτώνονται στον εκάστοτε πόλεμο και παράλληλα με πόση δυσκολία αποδεχόμαστε έναν χωρισμό ανεξάρτητα από το πόσο σημαντική ήταν η σχέση και πως ίσως τελικά δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από μικρά παιδάκια που κλαίνε επειδή τους πήραν την καραμέλα από τα χέρια, ανίκανοι να δούμε τα πράγματα λίγο πιο σφαιρικά χωρίς απαραιτήτως να φτάσουμε στη Μέση Ανατολή, αλλά τουλάχιστον στην οπτική γωνία του ανθρώπου που έχουμε/είχαμε κοντά μας. Ακόμη κι όταν αυτή η οπτική γίνεται ξεκάθαρη στα μάτια μας, μας είναι απελπιστικά εύκολο να την καταδικάσουμε ως λάθος με κέντρο το εγώ μας και το τι θέλουμε εμείς αλλά κυριώς το τι θεωρούμε εμείς σωστό. Σπάνια ειναι προβληματική η δική μας οπτική γωνία και εντελώς ξαφνικά ο φίλος/σύντροφος/πρώην/νυν/επόμενος είναι αγνώριστος, συνήθως το τρίτο άτομο που μπαίνει στη μέση είναι σκάρτο και αν μη τι άλλο το σύμπαν συνομωτεί εναντίον μας. Αλλά η αλήθεια είναι πως ποτέ κανείς δεν άλλαξε ξαφνικά και πως είμαστε όλοι μικρά κινούμενα κρατίδια που κυνηγούν αυτα που θέλουν και χρειάζονται, για να καλύψουν τα συμφέροντά και τις ανάγκες τους ή τα συναισθηματικά τους κενά. Μικροί πόλεμοι και χαλασμοί ξεσπουν κάθε μέρα, πολλές απώλειες εμφανίζονται στο δρόμο μας και η πολιτική σκηνή του καθενός απαρτίζεται από πολλά πρόσωπα και παράγοντες. Κανείς μας δεν θέλει να κατηγορείται επειδή κυνηγάει αυτό που θέλει κι ο σκοπός μας πάντα αγιάζει τα μέσα μας, αλλά ρίχνουμε το ίδιο κατηγορώ στους άλλους με χαρακτηριστική ευκολία. Ενίοτε εμφανίζεται στο δρόμο μας ένας Χιτλερίσκος κι αυτός πραγματικά αξίζει να πέσει από το βάθρο του αλλά οι περιπτώσεις αυτές είναι εξαιρετικά σπάνιες τελικά.

Όταν, στο τέλος της ημέρας πέσουμε στο κρεβάτι μας όμως, αφού πλύνουμε τα δόντια μας, χρησιμοποιήσουμε το νήμα επιμελώς, διαβάσουμε δυο-τρεις σελίδες του βιβλίου μας και κλείσουμε το φως καθώς χασμουριόμαστε μέσα στην εξάντληση από τις σκέψεις της αδικίας, περνάει στιγμιαία από το μυαλό μας πως ίσως ο κολλητός του φίλου μας μπορεί να προσφέρει περισσότερα απ'ότι έχουμε να δώσουμε εμείς, η καινούργια γκόμενα του πρώην μας μάλλον τον καλύπτει καλύτερα και η σχέση του Χ μπορεί να μην είναι τόσο συμβατική όσο μας φαίνεται αλλα πράγματι να πληροι κάποιες προυποθέσεις που είναι τόσο για τον Χ όσο και για τον σύντροφό του σημαντικές. Όταν κλείσουμε το φώς και σκεπαστούμε καλά ξέρουμε κατά βάθος ποιές σχέσεις ήταν σημαντικές και ποιές απευθύνονταν σε περιστασιακές ανάγκες, δεν μας ξεγελούν οι κουβεντες και ξέρουμε ποιοι άνθρωποι μας ταιριάζουν πραγματικά και με ποιούς υπογράψαμε μια απλή συνθήκη. Όταν νυχτώσει, είμαστε απλώς ανταγωνιστικά όντα, μικρά κρατίδια που διοικούνται από τον εγωισμό τους. Ως εκ τούτου δεν έχει τόση σημασία ο πόνος, η απώλεια και οι κακές συμπεριφορές. Δεν πειράζει. Ο καθένας κυνηγάει αυτά που έχει ανάγκη, βάσει συνθηκών, πτώχευσης ή υπάρχοντος πλούτου και συμφερόντων και τελικά ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί.

Υ.Γ.: Αν χρωστούσα μια συγγνώμη, με αυτό το ποστ έχω ξοφλήσει. Αν μου την χρωστούσε κάποιος, δεν πειράζει. Αρκεί να κυνηγάει αυτό που θέλει.

Υ.Γ. 2: Για όσους βιαστηκαν να παρεξηγήσουν τα άνωθι λεγόμενα, όχι δεν υποστηρίζω πως το να σκοτώνονται παιδάκια είναι παράπλευρη απώλεια και άρα κάτι αποδεκτό. Υποστηρίζω πως μέχρι να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι γι'αυτό τα υπόλοιπα είναι καραμέλες και ο καθένας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί.

Αλλαγές ΙΙ

2009-02-07T03:08:00.001-05:00

Για να καταφέρει κανείς να αλλάξει, πρέπει πρώτα να σιχαθεί τον εαυτό του.

Comfortably Fascinated

2009-02-06T01:26:00.001-05:00

"You're fascinating" said he

"I am" said she

"Your eyes sparkle" said he

"I've been told before" said she

"That look you gave me ten seconds ago, it's fascinating" he said again.

"But people prefer being comfortable rather than fascinated" said she.

Μίλα

2009-02-05T21:09:00.001-05:00

Μίλα μου.

Απόψε, που δεν ψάχνω πια εξηγήσεις, μίλα μου,

απόψε που δεν είμαι μόνη,

μίλα μου με χείμαρρους, με της φωτιάς τις γλώσσες

και πες μου 'κείνα τα μικρά, τα ταπεινά σου τίποτε

καθώς γράφω για 'σένα και για 'σένα σβήνω

και ξεχνώ για 'σένα και μισώ,

και γίνομαι άλλη, μα είμ'ακόμη εκείνη που βλέπει καθαρά

πως δεν σκαρφάλωσες μα ξέπεσα κι ανεβαίνω πάλι

-και πάλι μίλα μου,

άσε τους λυγμούς,

εσύ 'σαι που πλαγιάζεις κι αναπαύεσαι

με άλλων πολύπαθων τον πόνο και το ψέμμα,

εσύ 'σαι που τώρα καθώς αλλάζει η ρότα δεν τολμάς,

δειλέ και έκπτωτε άνθρωπε, σήκω,

μίλα μου.

Παραλήπτης: Άγνωστος

2009-02-05T15:20:00.001-05:00

Περνά τις μέρες του μετρώντας τις μέρες, μέχρι να ξανάρθει 'κείνη η ανεξάντλητη ευτυχία. Περνά τις ώρες του μετρώντας τα "όχι" και τα "ναι" που θα συμβάλλουν στο να είναι αυτό που είναι, που ήταν μέχρι τώρα ή στην αλλαγή που επικειται, την μεγάλη αλλαγή που ορίζει πάντα κάποιος άλλος. Περνά τον καιρό του κάνοντας ακριβώς τα ανάποδα από αυτά που δίδαξε στους φίλους του, με άλλοθι την μοναδικότητα και την αλαζονία του είναι και του έχειν. Με το ίδιο άλλοθι δεν αφήνει τους φίλους του να είναι φίλοι, τις γκόμενες του να είναι γκόμενες, τους γονείς του να είναι γονείς και μην τολμήσει κανείς σας να εκφέρει γνώμη, αν δεν προκαλέσει πόλεμο το σίγουρο είναι πως θα πάει στα σκουπίδια. Μια χαρακιά για κάθε μοναδικότητα, μια σαφή επιλογή που πάει στο διάολο με όχημα τα χίλια λάθη της αλαζονίας.

Αφού αγαπάς τόσο τον μουστακαλή, γίνε επιτέλους ο εαυτός σου.

Ιστορικές Στιγμές

2009-02-02T19:16:00.001-05:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα είναι η μέρα που είχα friend request στο facebook από έναν σαρανταπεντάρη που δουλεύει σε "γραφείο δημοσίων σχέσεων και συνοικεσίων" και τον οποίο δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Σήμερα, επίσης, είναι η μέρα που είδα, πιθανώς, τις πιο ηλίθιες φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο ίντερνετ, στις οποίες μάλιστα φάνηκε να έχει μπει ιδιαίτερος κόπος και μελέτη, μοντάζ, χιούμορ κ.ο.κ. Φυσικά δεν ξεχνώ τα ευφάνταστα, ευφυή και γλαφυρά σχόλια σε άλλες φωτογραφίες όπως, λόγου χάριν, "Καυλιάρα, θα μας πεθάνεις, αχ.." Πραγματικά η μέρα αυτή θα μου μείνει αξέχαστη, όχι επειδή έφτιαξα ένα ιδιαίτερα εύγευστο μεσημεριανό, όχι επειδή η καθηγήτρια μου με διδακτορικό και περγαμηνές χρησιμοποίησε την εργασία μου σαν παράδειγμα έκτακτης δομής, όχι επειδή έχω βγάλει μια υποτυπώδη άκρη σχετικά με το επαγγελματικό μου μέλλον, αλλά επειδή όλα αυτά ήρθαν τώρα, στο τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού μου και σήμερα ειδικά, να μου θυμήσουν σε τι μπουρδέλλο αποφάσισα να γυρίσω για έναν χρόνο.

Υ.Γ.: Για όσους βρίσκουν το μπλογκ αυτό κάνοντας search στο google "Επιστολές" ή "Πώς να γράψω μια επιστολή":

http://www.writinghelp-central.com/sample-letters-business.html

Ηλιθιότητα

2009-02-02T13:57:00.001-05:00

Υπάρχουν μερικά πράγματα που όσο λίγο χρόνο κι αν καταλάβουν στη ζωή σου, σε κάνουν και νιώθεις πιο ηλίθιος.

Μέθη

2009-02-02T00:23:00.001-05:00

Δυο όψεις, δυο ψυχές.

Κουράστηκα.

Το Άρωμα

2009-02-01T18:51:00.001-05:00

"Καλός είσαι, δεν λέω" είπε βάζοντας το τσιγάρο στο στόμα της.

"Για να είμαι ειλικρινής" συνέχισε μισογελώντας "δεν περίμενα ότι θα φτάσω εδώ, καυχιόμουν, βλέπεις, ότι είμαι αγνή ψυχή, καθαρός άνθρωπος. Τώρα είμαι βρώμικη, όχι, όχι επειδή με άγγιξες, αυτό είχε πλάκα. Είχα δίκιο όμως, θυμάσαι;"

"Τι πράγμα;"

" Η πρώτη αγάπη είναι η πιο αγνή, μόνο εκεί είσαι καθαρός. Μετά κουβαλάς μπαγκάζια, όλοι οι υπόλοιποι έρωτες είναι βούρκος, κατάντια. Είναι σαν να προσπαθείς να ξεσκονίσεις χωρίς να λερώσεις το ξεσκονόπανο. Αλλά δεν είσαι μόνο εσύ γελοίος, είμαι κι εγώ. Κοίτα, κάνω ό,τι κορόιδευα: κακοήθειες, κουτσομπολιά, χαιρεκακία, μαλακίες."

"Σου είπα την αλήθεια.."

"Το ξέρω, απλώς ξέχασες να την πεις ολόκληρη. Το ίδιο δεν κάνει; Βουτήξαμε στη λάσπη και άντε να παλέψουμε τώρα. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να φυλάω ό,τι θεωρώ πολύτιμο, δεν υπάρχει τίποτε πολύτιμο, αν το καλοσκεφτείς, όλα εμείς τα κοστολογούμε. Ξέρεις, δεν σου κρατάω κακία, σε καταλαβαίνω, ξέρω τους λόγους σου. Το μόνο που σου καταλογίζω είναι όλη αυτή η βρώμα - είναι τόσο πολλή που ούτε να σε συγχωρήσω δεν μπορώ."

Κανένα σχόλιο. Τον φίλησε στο μάγουλο, σηκώθηκε από το κρεβάτι και πλησίασε τα ράφια χαμογελώντας. Πήρε το πορσελάνινο βάζο, γύρισε και τον κοίταξε.

"Το βλέπεις; Είναι πολύτιμο, τα σχέδια του περίτεχνα. Αξίζει πολλά λεφτά, αλλά δεν είναι τίποτε. Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί αν το σπάσω;"

"Δεν ξέρω, ίσως να πατήσεις τα κομμάτια."

"Ε, και;"

"Θα ματώσεις."

"Ε, και;"

"Θα πονέσεις."

"Βλεπεις; Δεν με καταλαβαίνεις. Δεν με νοιάζει αυτό πλέον."

Πέταξε το βάζο στο πάτωμα, τα κομμάτια σκορπίστικαν μπροστά στα πόδια της. Τον κοίταξε, χαμογέλασε κι έκανε ένα βήμα μπροστά. Πόνος, αίμα, λύτρωση.

"Και τώρα φύγε. Πάρε το άρωμα σου, που σου αρέσει τόσο, που δεν θέλεις να αλλάξεις, και φύγε."

Με έμφαση στο στίχο

2009-01-29T22:41:00.001-05:00

Placebo - Johnny and Mary

Ο Φούρνος

2009-01-29T13:34:00.003-05:00

Τιμής ένεκεν

-What lies behind the smile?

-A demon

Μετά από μερικές σκέψεις, μια εικόνα και μια έκρηξη θυμού, οργής, απελευθέρωσης αποφάσισα πως είναι κάποια πράγματα που πρέπει να φοβάστε:

Να φοβάστε τους ανθρώπους που σας προσφέρουν απλόχερα και που δεν βάζουν φρένο όταν πρέπει κι αυτούς που προσπαθούν να σας κρατήσουν ή καμιά φορά και να σας διώξουν, μα πάνω απ'όλα εκείνους με την γαϊδουρινή υπομονή, γιατί όταν αυτή τελειώσει ουδείς γνωρίζει τι έπεται. Να φοβάστε τους περίεργους και τους δυναμικούς που ημερεύουν με ένα χάδι, γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει πότε θα θεριέψουν πάλι. Να τρέμετε αυτούς που κοιτούν την άβυσσο, γιατί, όπως είχε πει ο φίλος μας ο μουστακαλής, κι αυτή ατενίζει μέσα τους. Να φοβάστε όσους πίστεψαν εσάς και σε εσάς γιατί η ίδια δύναμη που στηρίζει την πίστη αυτή, μπορεί μια μέρα να ρίξει πάνω σας τον οίκτο, την οργή ή την αδιαφορία και τα πιστεύω μεταμορφώνονται εύκολα σε καμμένο χαρτί. Να προσέχετε τους ειλικρινείς γιατί με κάποιον τρόπο τους βρίσκει η αλήθεια -σαν τον διάολο, έχει πολλά ποδάρια- αλλά να γελάτε με αυτούς που γυρεύουν να βολευτούν φορώντας ένα ψέμμα στο κούτελο, το μπέρδεμα τους σαν φύλλο συκής που δεν έχει όμως απολύτως τίποτε να κρύψει και την κακή τους τύχη σαν δικαιολογία για τα άνωθι. Να λυπάστε αυτούς που περηφανεύονται για την πραμάτια τους σαν γκόμενες που πασάρουν γυμνές φωτογραφίες, γιατί είναι κατα βάθος απελπισμένοι. Να θυμάστε τους φορείς αλλαγών της ζωής σας, αλλά κυρίως το πόσο επιφανειακές -ή και όχι- ήταν αυτές, κι εσείς που αφιερώνετε πολύ χρόνο στο να διογκώσετε τις μυικές ομάδες σας να έχετε υπ'όψη ότι τη σήμερον υπάρχουν ολόγυρά μας πολλοί μικροί Δαυίδ που καραδοκούν και άλλοι που απλά αδιαφορούν -αλλά και οι πέτρες εξοστρακίζονται. Να προσέχετε πώς φέρεστε, κύριοι, γιατί η ηθική είναι έννοια ελαστική και μπορεί να σας μπερδεύει μια στο τόσο, αλλά κάποτε θα πρέπει να κοιτάξετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη, και πείτε μου πώς θα δικαιολογίσετε τότε το επίπεδό σας; Να προσέχετε φίλοι σαδιστές, τα θύματά σας, γιατί τα έχετε μεγαλύτερη ανάγκη, απ'ότι τα θύματα εσάς - άλλωστε το μεγαλύτερο θύμα είναι εκείνος που διαλέγει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ως θύμα χωρίς καν να το καταλάβει.

Έχω την αίσθηση πως η πορεία του ανθρώπου απο τον μεσαίωνα εως σήμερα υποδηλώνει μια προσπάθεια απογαλακτισμού από την θρησκεία και ο κόσμος κοιτάζει να γεμίσει το κενό της ελπίδας για λυτρωση, ανώτερες δυνάμεις και όλα τα επακόλουθα, με μικρά-μικρά ματαιόδοξα πράγματα. Όσο πιο πολλά μαζεύονται, τόσο προσπαθούμε να τα κάνουμε όλα πιο γρήγορα για να χωρέσουν μέσα στη μέρα μας: τις μετακινήσεις μας με τα αεροπλάνα, τη δουλειά μας με τους υπολογιστές και τελικά τις σχέσεις μας ποικιλοτρόπως. Κάποια στιγμή όμως, πρέπει να σταθούν μερικά πράγματα όρθια και τα υπόλοιπα να καταλήξουν σε έναν κουβά, έρχεται η ώρα που ξεκαθαρίζουμε τα αυθεντικά από τα ψεύτικα και βάζουμε μια τάξη στη ζωή μας, γιατί δεν χωρούν όλα σε μια μέρα. Να προσέχετε πως φέρεστε, κύριοι, για να μην βρεθείτε στον κουβά με τα περιττώματα.

Στον φούρνο όλα, στην πυρά. Να ψηθεί ό,τι οφείλει να ωριμάσει, να καεί ό,τι είναι περιττό.

Κακοήθεια

2009-01-27T22:15:00.000-05:00

Είναι σχεδόν αστείο το γεγονός ότι στην κακοήθεια δεν μπορεις να απαντήσεις με κακοήθεια γιατι θα είναι κακοήθεια.

Αλλαγές

2009-01-24T23:14:00.005-05:00

Αλλάξαμε ρόλους,
Ανταλλάξαμε απόψεις,
Αλλάξαμε εμφάνιση,
Ανταλλάξαμε υποσχέσεις,
Αλλάξαμε όνειρα,
Ανταλλάξαμε θέσεις,
Αλλάξαμε ζωές,
Ανταλλάξαμε συναισθήματα.
Οι άνθρωποι, όμως, δεν αλλάζουν.
Παραμένουμε το ίδιο θλιβεροί.

Επιστολές

2009-01-04T05:38:00.002-05:00

"ever thine

ever mine

ever ours"

Ludwig van Beethoven

Αγαπητέ κύριε Χ,

Χθες βράδυ ξάπλωσα στο κρεβάτι μου, έκλεισα τα μάτια μου και για μια στιγμή, ακριβώς πριν με πάρει ο ύπνος, ένιωσα το άγγιγμά σας, βυθίστικα στη μυρωδιά που φωλιάζει στο λακκάκι στη βάση του λαιμού σας και σκέφτικα πως ήταν δόκιμο να σφίξω το μαξιλάρι στην αγκαλιά μου για να κρατήσει λίγο παραπάνω η ψευδαίσθηση. Νομίζω πως πριν κάποιους μήνες σας ερωτεύτικα, αλλά η αλήθεια είναι ότι ερωτεύτικα αυτό που πίστευα πως ήσαστε και με ενθουσίασε αυτό που νόμιζα πως θα ήμαστε αν μπορούσαμε να αγκαλιαζόμαστε λίγο πιο συχνά, αν μπορούσατε να αψηφήσετε όλα τα εμπόδια που μας χώριζαν.

Κύριε Χ, έχουν περάσει μήνες και ξεφεύγετε από τη μνήμη μου, παρ'όλο που την έχω εκπαιδεύσει καλά. Από καιρό σε καιρό, βεβαίως, και πάντα πριν τον ύπνο ξυπνούν οι αισθήσεις εκείνων των ημερών και με ταλαιπωρούν για λίγο αλλά αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό ούτε απροσδόκητο, είναι μόνο η ιδέα που, πριν χαθεί, δίνει την τελευταία της παράσταση.

Ως εκ τούτου, αποφάσισα να συντάξω τούτη εδώ την επιστολή γιατί δεν είχα την ευκαιρία να σας πω αντίο, αν και φαντάζομαι θα ξέρετε πως το αντίο δεν είναι τόσο σημαντικό όσο οι αποφάσεις και πως οι επιστολές του είδους συνήθως καταλήγουν σε ένα συρτάρι, κλειδωμένες, να κάνουν παρέα σε διαφόρων λογιών αναμνηστικά. Θύμωσα και δεν πρόλαβα να σας το πω ή δεν θέλησα γιατί έδωσα προτεραιότητα στα δικά σας συναισθήματα, άλλωστε η κοινωνία μας αυτό επιβάλλει (κάνω λάθος;) στις γυναίκες σαν εμένα. Ίσως όμως η οργή μου να είναι κάτι ελάχιστα σημαντικό μπροστά στα υπόλοιπα που δεν τόλμησα να σας πω. Για παράδειγμα -και μην το πάρετε επάνω σας- μου χαρίσατε έμπνευση και αυτοπεποίθηση, έχω την αίσθηση ότι η περιπέτειά μας με έβγαλε από έναν μακροχόνιο λήθαργο. Θα φαντάζεστε, κύριε Χ, πόσο σημαντικό είναι αυτό το ξύπνημα για μια γυναίκα σαν εμένα, που διχάζεται ανάμεσα σε ένα σφουγγαρόπανο κι ένα βιβλίο, αλλά και πόσο δύσκολο είναι μέσα στον διχασμό ετούτο να νιώθει οργή και ευγνωμοσύνη ταυτόχρονα. Δεν ξέρω τι περίμενα, αγαπητέ μου, αλλά βλέπετε έχω κι εγώ την τάση να ονειροπολώ, να κάνω τριχιά την τρίχα, που λέει ο λόγος, αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα στις γνώσεις σας κάπου θα συμπεριλαμβάνεται και το ότι τα ανεκπλήρωτα πάθη ξεχνιούνται λίγο πιο δύσκολα, με λίγο περισσότερη προσπάθεια και αδιαμφισβήτητα μυθοποιούνται για ένα (μικρό;) χρονικό διάστημα.

Προσπάθησα να μη σας πω πολλά τότε που με αγκαλιάζατε ή και αργότερα, όταν ακόμη εκφράζατε την επιθυμία σας να το κάνετε γιατί, όπως σας είπα, δεν ήθελα να το πάρετε επάνω σας και η κοινωνία μας επιβάλλει στους άντρες σαν εσάς να κυνηγάτε τις προκλήσεις και τις μεταμφιεσμένες νοικοκυρές σαν εμένα, και όταν τις κατακτάτε να τις θεωρείτε λίγο εως πολύ δεδομένες. Δε λέω, είχατε καλές δικαιολογίες, μάλλον κι εγώ στη θέση σας το ίδιο θα έκανα, αλλά, ας μην κοροϊδευόμαστε, κατά βάθος αυτό που έφταιγε ήταν ότι κατακτήσατε την πρόκληση.

Σας συγχωρώ, αγαπητέ, κι ας είμαι ακόμη θυμωμένη -μη δίνετε σημασία, θα μου περάσει. Σας συγχωρώ και σας είμαι ευγνώμων για ορισμένα εξ'όσων μου χαρίσατε, πάνω απ'όλα για εκείνα τα όμορφα βράδια που μετρήσαμε μαζί στα δάχτυλα του ενός χεριού -του δικού σας ή του δικού μου;- και για τις στιγμές που είχα την αίσθηση πως εκφράζατε τις δικές μου σκέψεις, παρ'όλο που αυτό με τρόμαζε πολύ. Θα αναρωτιέστε, φαντάζομαι, γιατί με τρόμαζε ένα τόσο ευχάριστο γεγονός, θα σας αποκαλύψω το λόγο λοιπόν: ξέρετε καλύτερα απο εμένα ότι βαθιά μέσα μας διαισθανόμαστε τι θα πάει στραβά με τον εκάστοτε σύντροφο που επιλέγουμε, το ξέρουμε από το πρώτο φιλί. Έτσι κι εγώ ήξερα ποιά ήταν η θέση μου, όπως ξέρατε κι εσείς.

Συγχωρέστε με, μακρυγορώ κι ας έχω γράψει όσα ήθελα να εκφράσω, μάλλον γιατί όσο γράφω την επιστολή αυτή έχω την ψευδαίσθηση ότι είμαι κοντά σας, δεν σας κρύβω ότι φαντάζομαι το πρόσωπό σας και τις εκφράσεις που θα σχηματίζονται σε αυτό καθώς θα διαβάζετε όσα είχα να σας πω. Δεν θα σας πω για ποιό λόγο είμαι οργισμένη, κύριε Χ, γιατί αυτό θα σας δώσει έναν λόγο να θυμώσετε κι εσείς και δεν έχει νόημα αυτή η πάλη, να είστε σίγουρος όμως πως δεν θέλω να σας ξαναδώ, εν μέρει επειδή είμαι θυμωμένη αλλά και επειδή αυτό μου επιβάλλει η αξιοπρέπεια μου. Μη θυμώνετε, ο πιο σημαντικός λόγος που ήθελα αρχικά να κρύψω, είναι ότι θέλω να κρατήσω την ανάμνησή σας όπως υπάρχει ήδη στη μνήμη μου από εκείνες τις ημέρες της περιπέτειας. Μη θυμώνετε και μην ξεχνάτε πως εσείς διαλέξατε να γίνει έτσι.

(Όχι και τόσο) Δική σας,

Κυρία Υ

Αγαπητή Κυρία Υ,

Δεν ξέρω αν έχετε δίκιο στα όσα λέτε, αλλά η φύση μου και ο υλισμός που ασπάζομαι δεν μου επιτρέπει να γράψω πολλά. Δεν γινόταν αλλιώς, δεν άντεχα ή ίσως μου πέρασε. Απόψε έχω ραντεβού με μια μικρή κοπελίτσα που δεν αντιλαμβάνεται πολλά κι αυτό είναι λιγότερο επικίνδυνο για εμένα. Μην νομίζετε πως δεν αναλογίζομαι το κόστος της επιλογής μου, θα ξέρετε, φαντάζομαι, πως για έναν άντρα σαν εμένα είναι εξαιρετικά δύσκολο να πει πως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει. Οι γυναίκες σαν εσάς δεν είναι γραφτό να συντροφεύουν άντρες της δικής μου συνομοταξίας. Ακόμη κι αν δεν μου δώσατε λαβές, με τον καιρό θα βρω κι εγώ έναν λόγο να θυμώσω γιατί δεν πρέπει να ομολογήσω ποτέ σε κανέναν πως δεν μπορούσα, αντιθέτως, πρέπει να λέω πως δεν γινόταν, δεν έπρεπε και πως τελικά δεν ήταν κάτι τόσο εξαιρετικό τα βράδια εκείνα. Ξέρετε ήδη πως ξεκίνησα να γράφω την απάντησή μου στο γράμμα σας με μεγάλη δυσκολία γιατί η ενστικτώδης αντίδρασή μου είναι η σιωπή, επομένως δεν μου μένει να γράψω τίποτε άλλο πέρα από την ευχή μου για καλή τύχη.

(Ποτέ) Δικός σας,

Κύριος Χ

De Profundis

2009-01-02T09:34:00.001-05:00

Όσοι έχουν περάσει την εφηβεία θα ξέρουν εκείνη την ανάγκη για δράματα και τον αβάσταχτο πόνο που προκαλείται από τις εκάστοτε περιπετειούλες και αξιολογείται σύμφωνα με τις μέχρι τότε εμπειρίες και άρα ερμηνεύεται ως απέραντη δυστυχία. Θα ξέρουν κι εκείνη την αναζήτηση πολύπλοκων συναισθημάτων, ποιημάτων, βαρύγδουπων δηλώσεων, τη δήθεν ενήλικη συμπεριφορά, θα ξέρουν και το χαμόγελο που ακολουθεί στην ανάμνηση των εφηβικών χρόνων, τη φαιδρότητα των συναισθημάτων έκείνων που όσο περνάει ο καιρός ξεχνιούνται, απωθούνται, καταδικάζονται. Όσο μεγαλώνουμε θέλουμε τα πράγματα πιο απλά, όσοι περάσαμε μια ήρεμη εφηβεία αλλα και αυτοί που ταλαιπωρήθηκαν λίγο ή πολύ παραπάνω. Όσο μεγαλώνουμε και βρισκόμαστε ενώπιον των εμπειριών που κάποτε αποζητούσαμε μέσα στο πλαίσιο του κυνηγιου της ενηλικίωσης, μέσα στην ανάγκη να φύγουμε από τη σφαίρα των παιδικών χρόνων, θέλουμε τα πράγματα πιο απλά: λίγη χαρά, λίγες σταθερές, μια συμπαθητική καθημερινότητα.

Δεν μου μιλούν πια τα πλουμιστά ποιήματα, με τις βαρύγδουπες έννοιες, θέλω μόνο να μιλάω απλά γιατί μεγαλώνοντας απότομα μια μέρα, ένα μήνα, δυο ζωές -νομίζω- στερήθηκα του δικαιώματος αυτού κι όταν κίνησα να χαϊδέψω ένα πρόσωπο κατάλαβα πως είχα δεμένα χέρια. Δεν ξέρω πολλά πράγματα και κινούμαι σε ένα περιορισμένο πεδίο, μπορώ να φανταστώ κατά προσέγγιση πώς είναι να σε ξυπνούν μέσα στη μέση της νύχτας με κακά μαντάτα, πώς είναι να πέφτει στους ώμους σου βάρος δύο γενεών, ξέρω όμως πως είναι να συγκρατείς την αδελφή σου για να μην κοπανίσει το κεφάλι της στο νιπτήρα από την απελπισία καθώς το βάρος αυτό πέφτει πάνω της χωρίς οίκτο, ανελέητα, κι αυτό μου είναι πολύ. Ξέρω πως είναι να νιώθεις ανήμπορος να βοηθήσεις ή να περιμένεις ακόμη κι αν στην πραγματικότητα θα μπορούσες, να μην έχεις καμία επιλογή κι αυτό δεν είναι δράμα σαν αυτά που κυνηγάς στην εφηβεία, ούτε συναίσθημα είναι, γελιέστε όμως αν νομίζετε πως δεν θέλει δύναμη και προσπάθεια το να πεις "παραδίνομαι".

III

Όταν ήμουν μικρή είχα ένα ντόμινο, αλλά νομίζω πως ποτέ δεν κάθισα αρκετή ώρα να στήσω προσεκτικά τα πούλια και ύστερα με μια μικρή κίνηση του δείκτη μου να διαλύσω το έργο μου, ίσως επειδή μου άρεσε ό,τι έφτιαχνα να μένει. Τώρα πιστεύω πως θα είχε πολλά να με διδάξει αυτό το παιχνίδι, για την παγκόσμια ιστορία και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Ο πρώτος έχει κάπου να στηριχτεί, ο τελευταίος πρέπει να έχει πολύ γερά πόδια για να μην τον παρασύρει η ορμή. Ο πρώτος έχει τον δεύτερο να τον νοιαστει και να τον σκέφτεται, ο δεύτερος τον τρίτο, ο τελευταίος κανέναν. Ο τελευταίος έχει να νοιαστεί για όλους όσοι έπεσαν πριν από αυτόν, το ντόμινο θαρρώ πως λειτουργεί με πολλαπλάσια. Αυτό που σίγουρα δεν θα είχα αντιληφθεί τόσο μικρή που ήμουν, ήταν πως έχει κάποια σημασία που κατατάσει ο καθένας τον εαυτό του και τώρα, καθώς ανάβω το τσιγάρο μου, αναρωτιέμαι που πρέπει να κατατάξω εγώ την Αυτού Μεγαλειότητα μου. Μην μου πειτε, πρέπει να είμαι πρώτη - όχι, όχι, ο πρώτος πέφτει από ένα καπρίτσιο. Τελευταια; Όχι, ο τελευταίος έχει όλο το βάρος και πουθενά να στηριχθεί, ωστόσο είναι πιθανώς σημαντικό το ότι είχε το κουράγιο να σταθεί σε αυτή τη θέση. Κάπου στη μέση ίσως; Δεν ξέρω, αλλά να σας ρωτήσω: τελικά, έχουμε επιλογή;

"Δεν θα αντέξω να φύγεις"

Μήπως μπορείτε, τουλάχιστον, να μου δώσετε τη δυνατότητα να θυμώσω χωρίς τύψεις; Είναι, άλλωστε, αρκετά ανακουφιστικό να μπορείς να θυμώσεις δίχως την έγνοια ότι κάποιος θα βρεθεί να σε πει εγωιστή, κάποιος που δεν βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, εκεί που όλα είναι ήρεμα (αλλά δεν υπάρχει διαφυγή) αλλά στα πέριξ που ξεριζώθηκαν και στροβιλίστικαν και υπέστησαν όλες τις ζημιές. Μη με παγιδεύεις, μην παγιδεύεσαι, και αν είμαι δίπλα, στην ουσία έχω φύγει γιατί με έδιωξες, μα δεν τολμώ να πω πως κρίθηκα χωρίς δίκη, δεν τολμώ να πω πώς ένιωσα γιατί έχεις ήδη αρκετά. Να ξέρεις, monsieur, πως η κατανόηση που σου δείχνω με διχάζει γιατί έχω μάθει να είμαι απόλυτη, να ξέρεις πως δεν είναι εύκολο να ζητάς συγγνώμη για ένα φιλί. Η συγγνώμη, ωστόσο, ήρθε με μια σχετική ευκολία, γιατί βλέπεις, πρώτη εγώ λέω πως είμαι εγωίστρια. Από τους δυο μας όμως, κάποιος πρέπει να αντέξει.

Καθώς μεγαλώνουμε θέλουμε πράγματα πιο απλά: να κοιμόμαστε με αυτούς που θέλουμε να ξυπνάμε το πρωί, να αγκαλιάζουμε απο έρωτα κι όχι ανάγκη, να πίνουμε κρασί συζητώντας με αυτούς που νιώθουμε πως επικοινωνούμε βαθιά κι όχι με αυτούς που μάταια ελπίζουμε πως μια μέρα μπορεί να κατανοήσουν τα όσα λέμε. Καθώς μεγαλώνουμε, οι τηλεοπτικές σειρές φαίνονται όλο και πιο γελοίες, το πένθος όλο και πιο βαρύ και είναι σημαντικό να έχουμε εκείνη την πρώτη πρωινή αγκαλιά όποτε μπορούμε. Κάποτε μου είπε(ς) κάποιος πως του είναι αδύνατον να πιστέψει πως όλα θα πάνε καλά και πως πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι για κάθε μέρα που τα βγάζουμε πέρα. Αναρωτήθηκα τότε, τι είδους τραύματα κάνουν έναν νέο άνθρωπο να μιλάει έτσι κι ύστερα σκέφτηκα ότι δεν έχουν σημασία τα τραύματα όσο οι τρικλοποδιές που μπορεί να βάλει σε κάποιον αυτή η θεώρηση των πραγμάτων, σε μία ούτως ή άλλως δύσκολη πορεία. Κάποτε δεν τολμούσα, καθόμουν σε μια γωνια κι έβλεπα τις ευκαιρίες να παρελαύνουν μπροστά μου δίχως να κάνω τίποτε γιατί φοβόμουν. Τελικά έχασα περισσότερα μέσα στην αδράνεια, αναλογιζόμενη τα όσα είχα ήδη χάσει, απ'όσα μπορούσα ποτέ να φανταστώ και ο χαμός έφερε κι άλλο χαμό. Εκ βαθέων, εύχομαι να μην κάνεις το ίδιο λάθος.

"Αν"

2008-12-31T10:56:00.001-05:00

Ο Φίλιππος τα έβγαζε δύσκολα πέρα. Η οικογένεια του ήταν υπό διάλυση και ο ίδιος προσπαθούσε να φτιάξει τη ζωή του μεσα σε ένα σωρό οικονομικές και συναισθηματικές δυσκολίες. Εκείνη τη μέρα δεν ήταν ιδιαίτερα καλόκεφος, δεν είχε τίποτε να κάνει το βράδυ από βαριεστημάρα ή μια υφέρπουσα μελαγχολία. Ήταν μια από εκείνες τις ημέρες που δεν είχε να περιμένει πολλά πέρα από ένα επεισόδιο μιας όχι τόσο καλής σειράς στην τηλεόραση το βράδυ και το ξαναζεσταμένο χθεσινό φαγητό, αλλά τουλάχιστον είχε μόλις πληρωθεί τα εξακόσια ευρώ που έπαιρνε το μήνα για τις υπηρεσίες του που σίγουρα άξιζαν πολύ περισσότερα.

Καθώς περπατούσε μόνος προς το μετρό απορροφιμένος από τις σκέψεις του, πλήρως απομονομένος καθώς άκουγε μουσική ένιωσε ένα δυνατό σκούντιγμα στον ώμο του. Σταμάτησε ξαφνιασμένος και είδε έναν μάλλον νέο άντρα να τον προσπερνάει τρέχοντας και τον έλουσε κρύος ιδρώτας ενώ παράλληλα έλεγξε αν το τσαντάκι του βρισκόταν ακόμη στον ώμο του. Το κυνήγι δεν κράτησε πολύ, δεν κατάφερε να πιάσει τον θρασύτατο νέο (τρεις να είναι οι ώρες του) αφού μέχρι να καταλάβει τι είχε συμβεί υπήρχε ήδη αρκετή απόσταση μεταξύ τους. Λαχανιασμένος, απηυδισμένος, οργισμένος ο Φίλιππος σταμάτησε μέσα στη μέση του δρόμου και καθώς έβριζε προσπαθούσε να σκεφτεί τι πρέπει να κάνει. Δεν είχε πλέον λεφτά, κινητό, ταυτότητα, τίποτε άρα η μία επιλογή που είχε ήταν να περπατήσει μέχρι το σπίτι του (μόλις 50 λεπτά δρόμος) η άλλη να πάει στο κοντινότερο περίπτερο και να χιλιοπαρακαλέσει τον κάτοχο να τον αφήσει να πάρει ένα τηλέφωνο κάποιον φίλο του για να ζητήσει βοήθεια, εξηγώντας του τι του έχει συμβεί. Στη σκέψη του παρακαλητού και ολόκληρης της διαδικασίας αποφάσισε ότι δεν αξίζει τον κόπο κι άρχισε να περπατάει προς το σπίτι του.

Αν είχε αποφασίσει να πάει στο περίπτερο, θα συναντούσε εκεί μια κοπέλα που θα αγόραζε εκείνη τη στιγμή τσιγάρα και η οποία θα άκουγε την ιστορία που θα έλεγε στον περιπτερά. Θα του προσέφερε το κινητό της για να πάρει το τηλέφωνο που χρειαζόταν αλλά τότε ο Φίλιππος θα συνειδητοποιούσε ότι δεν θυμάται απ'έξω τηλέφωνα φίλων του και οι δικοί του έλειπαν από το σπίτι. Θα το έλεγε στην κοπέλα γελώντας κι εκείνη θα του προσέφερε ένα ευρώ για να πάρει εισητήριο για το μετρό. Καθώς θα την ευχαριστούσε και θα το έβαζε στην τσέπη του θα ανακάλυπτε ότι μέσα σε αυτήν έχουν ξεμείνει (και πλυθεί) τριάντα ευρώ από τον περσινό χειμώνα που δεν είχε οικονομικές δυσκολίες. Θα τα έβγαζε από την τσέπη του για να δει τι είναι και΄ στη θέα των χαρτονομισμάτων θα γελούσε μαζί με την κοπέλα. Θα μάθαινε ότι την λένε Ιφιγένεια και θα της έλεγε ότι η γνωριμία τους είναι παράδοξη αλλά όμορφη κατά έναν περίεργο τρόπο και μέσα στην γενικότερη αίσθηση ότι δεν έχει τίποτε να χάσει θα της έλεγε να πάνε μαζί για ένα ποτό εκείνη την ώρα αν δεν είχε τίποτε καλύτερο να κάνει και μιας και είχε αρκετά λεφτά για να την κεράσει. Καθώς θα περπατούσαν θα συναντούσαν έναν λαχειοπώλη και θα αποφάσιζαν ότι μέσα στην ατυχία του ήταν αρκετά τυχερός ώστε να ρισκάρει τα τελευταία του λεφτά σε ένα λαχείο το οποίο αν κέρδιζε θα μοιράζονταν, όπως θα μοιράζονταν και την αξία του. Το λαχείο θα έφερνε πολλά λεφτά στον Φίλιππο και η Ιφιγένεια θα ξυπνούσε μέσα του πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Άλλα διάλεξε να περπατήσει μόνος του.

Ε.Μ.Υ.

2008-12-24T19:57:00.001-05:00

Μια μέρα θα σταματήσω να καπνίζω και να νοσταλγώ, θα αρχίσω να μελετώ εις βάθος τα μυστικά της τέχνης μου, που ποτέ δεν θα πιστέψω πως κατέχω και δεν θα με νοιάζουν τόσο τα μικρά, καθημερινά πράγματα ή οι μεγάλοι, αδιέξοδοι έρωτες και οι αλήθειες που κρύβονται πίσω από αυτούς. Όταν θα ξημερώνει εκείνη η μέρα θα ανεμήσουν οι κουρτίνες του δωματίου μου με το πρωινό αεράκι, καθώς θα ανοίγω τα μάτια μου θα αφουγκραστώ τα ξυπνήματα των πουλιών και σου υπόσχομαι πως θα χαμογελάσω. Εκείνη την ημέρα θα σκεφτώ πως έκανα ό,τι μπορούσα, όπως ο καθένας μας, και πως εύχομαι να σου βγει σε καλό. Ξέρω από τώρα πως θα είναι μέρα ηλιόλουστη με αρκετές υποχρεώσεις, θα έχω κοιμηθεί ελάχιστα, όπως πάντα, αλλά δεν θα έχω πολύ άγχος. Μια μέρα θα πάψω να προσπαθώ διπλά, τριπλά για όσους δεν μπορούν, τετραπλά για όσους δεν με αφήνουν και ίσως τότε επιτέλους οι προσπάθειες να αποδώσουν καρπούς. Κάποτε πρέπει να σ'αφήσω να με αφήσεις, αφού έτσι ευχήθηκες μέσα στην ταραχή.

Αυτή

2008-12-17T10:21:00.001-05:00

Αυτή είναι, που εξιδανίκευσες κάποτε, που ήταν απρόσιτη, παγερή αλλά σου ασκούσε μια γοητεία ανεξήγητη, ίσως ξυπνούσε μέσα σου κάποιες πρωτόγονες μνήμες βγαλμένες από το καζάνι του συλλογικού ασυνείδητου που αρνιόσουν και αρνείσαι ακόμη και για πάντα. Αυτή είναι, νομίζω, που αργότερα πλησίασες και δεν ήταν τόσο απρόσιτη, το δίχως άλλο ήταν λιγότερο παγερή και είχατε πολλά να πείτε για τις εμπειρίες σας, τις σχέσεις σας, τις ατυχίες σας και καταλάβαινε, καταλάβαινες, θαρρώ πως ήταν επικοινωνία βαθιά. Ήταν όμορφα τότε όλα αυτά, η έλλειψη προσπάθειας, η παρουσία ενός μάρτυρα της ύπαρξης σου που τον ένοιαζε να σε ακούσει να μιλάς για το αγαπημένο σου φαγητό, την προβληματική σου συμπεριφορά και τις ασυνείδητες διεργασίες σου, ενίοτε και για τις ιδιοτροπίες σου στο σεξ. Ναί, σίγουρα αυτή είναι που περπατάει στο δρόμο, που ήταν μοναδική μέσα στην ατέλεια της γιατί πάνω απ'όλα σε εντυπωσίασε το μυαλό της και εφάρμοσες σε αυτήν όλες τις τεχνικές που είχες μάθει για να πλησιάζεις τις γυναίκες - γιατί το αέναο κυνήγι του θηλυκού από το αρσενικό δεν χωράει μοναδικοτητα, μόνο μια βαθύτερη πίστη ότι ο κόσμος ετσι λειτουργεί από αρχαιοτάτων χρόνων και έτσι θα λειτουργεί. Και οι τεχνικές πέτυχαν, βρέθηκε για λίγο στην αγκαλιά σου χωρίς να σκεφτεί ότι τότε ακριβώς έπαυε να είναι μοναδική, αλλα υπήρχε κάτι εξαιρετικά γνώριμο και ζεστό στην αγκαλιά αυτή, θαρρώ πως λέγεται ανάγκη. Δεν βλέπω καλά, άλλα έχω την εντύπωση ότι είναι αυτή, που βρέθηκε στο κρεβάτι σου -μοναδική ακόμη- και σαν να σου φάνηκε για μια στιγμή πως ήταν ακριβώς όπως όλες οι άλλες γυναίκες, σίγουρα ήταν σαν πολλές γυναίκες, όταν απολάμβανε, όταν νύσταζε κι όταν σε κοιτούσε στο ημίφως και η μοναδικότητα άρχισε να φθίνει σιγά σιγά. Ειναι αυτή, που την τρόμαξε η ιδέα του αναπάντεχου, όπως κάθε φυσιολογικό άνθρωπο, και τώρα πια σίγουρα δεν είχε τίποτε το απρόσιτο, σου ανήκε, την κατέκτησες και ήταν τελικά όπως όλες οι άλλες γυναίκες, έτοιμη για πρίγκιπες, γεμάτη ανασφάλειες, ανέτοιμη για βάρη, ανίκανη να σε κατανοήσει, ζηλιάρα και κτητική σε όσα δεν μπορούσες να αντεπεξέλθεις. Σκέψου όμως πόσο όμορφα τα είχε συγκαλύψει όλα αυτά, στη δήθεν μοναδικότητα της και τον δήθεν απρόσιτο αλλά βαθύ ψυχισμό της. Ναι, αυτή ήταν που μόλις πέρασε από μπροστά σου χωρίς να αντιληφθεί ότι είσαι εκεί και την είδες να περπατά αργά χαζεύοντας τις βιτρίνες των μαγαζιών, αυτή ήταν αλλά δεν αξίζε να διακόψεις την κενή ασχολία της, γιατί δεν αξίζει πια να της μιλάς.

Μνήμη

2008-12-16T13:21:00.001-05:00

Θυμάμαι μικρά πράγματα

σαν χιόνι που σκεπάζει τα καμμένα,

δέκα αριθμούς, πέντε σημεία επαφής, δύο λέξεις, ένα βλέμμα,

το χτυπημα του αγκώνα στην κάσα της πόρτας,

το γέλιο της μέθης.

Ξεχνώ κάποιες αλήθειες,

ένα πρόσωπο, πέντε προβλήματα, οκτώ λυγμους και ορισμένες διαφορές

που γράφουν την απόσταση του εχθές από το σήμερα.

Δεν έχουμε μάρτυρες, ξέχασα, ήταν όνειρο.

Ξυπνησα.

Κάνε πως δεν έγινε ποτέ.

Η Πόλις...

2008-12-14T20:11:00.029-05:00

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι του Ευθύμιου Γουργούρη. Δεν θα προσθέσω σε αυτές κανένα σχόλιο μιας και εδώ ισχυεί ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Αντ'αυτού παραθέτω ένα link με εξαιρετικές, κατ'εμέ, αναλύσεις:

http://g700.blogspot.com/

Δαρβίνος

2008-12-06T21:32:00.001-05:00

Κάποτε αποδώσαμε, μεταξύ αστεϊσμών, την έλλειψη συντρόφου, συντροφιάς, συντροφικότητας στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου κατά το Δαρβίνο, καθώς η κορυφή έχει μοναξιά και μεγάλους στοχασμούς. Η αλήθεια είναι, ότι απλώς είμαστε ανίκανοι να σχετιστουμε, εγωιστές, αλλαζόνες, ψυχικά ανάπηροι. Η ιδέα του Δαρβίνου όμως, χαϊδεψε τρυφερά τα αυτιά μας και διόγκωσε τη φούσκα του εγώ μας ετσι ώστε να γίνουμε πιο αλλαζόνες, πιο εγωιστές, πιο ανάπηροι.

Βοήθεια!

2008-12-06T20:29:00.001-05:00

Είναι κάτι άνθρωποι που τα βγάζουν πέρα στα δύσκολα,

είναι και κάτι ανθρωπάκια που πέφτουν με μια πνοή αγέρα.

Δεν υπάρχει κάλεσμα, δεν υπάρχει βοήθεια.

Δούρειος Ίππος

2008-12-06T14:48:00.001-05:00

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

-Γ. Σεφέρης

Ψάχνω έναν λόγο ποιητικό για να αποδώσω ευθύνες, ώστε να ηχούν σαν ερωτόλογα, σαν βαριές ανάσες που μια νύχτα ενός Αυγούστου χάιδεψαν το διάφραγμά σου. Θέλω να έχουν μια αίσθηση λησμονιάς σαν το άρωμα που μυρίζεις τυχαία στο δρόμο μετά από χρόνια και ξυπνάει στο νου σου μια αμυδρή, απροσδιόριστη εικόνα. Η αλήθεια είναι πως δεν ειν'ώρα για κατηγόριες, ειν'ώρα να αποσυρθούμε ο καθένας στο δικό του ασφαλές καταφύγιο, το στολισμένο με δικαιολογίες και ρεαλισμό -ίσως και λίγη ματαιότητα- και να περιποιηθούμε τις πληγές μας, καμωμένες από κόπο και ελπίδα, με κάθε λογής φάρμακα ή φαρμάκια, μα πάνω απ'όλα με υποθέσεις μιας πιθανής πραγματικότητας που σίγουρα έτσι θα 'ταν όπως την φαντάστηκες για να πείσεις εμένα, τον εαυτό σου.

Δεν μετανιώνω που αγαλίασα στην ιδέα, μοναχά με στοιχειώνει η μορφή που είδα στις πύλες του κάστρου, που πέρασε την τάφρο χωρίς φόβο. Σαν να μου φάνηκε πως είχε κάτι δεσποτικό μέσα στα ψεγάδια της, πως άκουσε τους ψίθυρους της μοναξιάς, πως κατανόησε τον σιωπηλό λυγμό μέσα στις κουβέντες της φυγής, εντούτοις φάνηκε σύντομα πως η φαντασία είναι ορκισμένος σύμμαχος της ανάγκης, δένει περίτεχνα τα μάτια κάθε στερημένης οραμάτων ψυχής. Δεν ήταν άλλη εκείν' η μορφή, από το επανδρωμένο ξύλινο άλογο, που θα 'λεγε κάποιος αφελής ότι είν'ακίνδυνο μέσα στη ζοφερή ομορφιά του.

Δεν μετανιώνω για το καλωσόρισμα, μα σαν να μου φαίνεται πως ήξερα, πως ξέραμε, πως σου είπα τι θα γινόταν, αλλ'αψηφήσαμε τους οιωνούς και να που μπερδέψαμε τους μύθους του Δούρειου Ίππου και της Πανδώρας και αγαπήσαμε το μεγαλύτερο απ'όλα τα κακά - την ελπίδα. Να που πολεμάω δαίμονες με ονόματα άγια, Έρωτας, Φιλία, Συντροφιά και ερωτεύομαι αγίους με άλλα, πιο δαιμονικά, Αδράνεια, Μοναξιά, γιατί ειναι καλό ν'αγαπάς αυτό που σ'εξυψώνει, αλλά ειν'ανάγκη να λατρεύεις ό,τι σε ρίχνει από ψηλά.

Δεν είν'ώρα για κατηγόριες, μη με φοβάσαι. Τους Δούρειους Ίππους να φοβάσαι, αυτούς που εσύ βάζεις μέσα σου - μα λάτρεψέ τους παρά ταύτα κι ίσως μια μέρα λυτρωθείς.

Εγκλωβισμός

2008-12-05T01:46:00.001-05:00

Άναψε ένα τσιγάρο, έπιασε πρόχειρα τα μαλλιά της κότσο κι έστησε ένα μαξιλάρι στον καναπέ. Το κοίταξε και γέλασε σαρκαστικά.

"Αυτή τη φορά δεν μου ξεφεύγεις" σκέφτηκε, άφησε το τσιγάρο στο σταχτοδοχείο, έκανε γροθιά το χέρι της, κι άρχισε να το χτυπά.

Ένα χτύπημα για κάθε δάκρυ που δεν ήρθε, κάθε απογοήτευση, καθε άνθρωπο και θεό και το ενδιάμεσο, μα δυο-τρεις παραπάνω για κάθε πεσμένο άγγελο, κάθε όνειρο που ναυάγησε, κάθε στίχο που διέγραψε. Για τις αμφιβολλίες, τον πόνο, την αδράνεια, την πίστη, την απιστία, το κρίμα, ναι, το κρίμα, τον εγκλωβισμό, τα δεμένα χέρια, τα δεμένα μάτια, τη φύμωση, τις ελπίδες, την απελπισία, την ανάγκη, την κούραση, την αποτελμάτωση, τις ξοδεμένες δυνάμεις, τα ανήμπορα "θέλω", τα ικανά "δεν μπορώ", τους πονεμένους ανθρώπους, τις απατημένες συζύγους, τη στέρηση, την απομόνωση, την έλλειψη. Κλοτσιές για κάθε ξάγρυπνο βράδυ, για κάθε εμπόδιο, για κάθε χιλιόμετρο, για όλες τις χαμένες ώρες, τα υπέροχα βράδια, τη λήθη, για κάθεναν που τελικά έμεινε πίσω πηγαίνοντας μπροστά, για κάθε πισωπάτημα και κάθε κραυγή βοήθειας που δεν εισακούστηκε και ξανά για τον εγκλωβισμό, ξανά για την απογοήτευση και τα χρωστούμενα, ξανά για τις χαμένες φιλίες, ξανά για τις αμφιβολλίες, την αδικία, τις σκέψεις, τις σκέψεις, τα αισθήματα. Και πάλι για την αδικία, πολλά χτυπήματα για την αδικία, γιατί δεν ήταν η δικιά της τύχη που τη βάραινε αλλά των άλλων, όλα ήταν μιά συνάρτηση των άλλων, δανεικές στιγμές, δανεική ευτυχία, δανεική χαρά. Ψώνιζε πολλά χρόνια από τις εκπτώσεις. "Γεγονότα, γαλήνη, έρωτας", οι τρεις λέξεις της ζωής της, ο κόμπος στο στέρνο της, η αχαριστία της. Τίποτε δεν ήταν τόσο αβάσταχτο όσο της φαινόταν, αλλά όλα ήταν ακατανόητα μέσα στην έλλειψη υλικής έλλειψης, το δίχως άλλο λυπηρά.

Καθώς συνέχισε να χτυπάει με μανία το μαξιλάρι και να κλοτσάει τον καναπέ με όλη της τη δύναμη φάνηκαν επιτέλους τα πρώτα δάκρυα, κύλησαν αργά στα μάγουλά της, έσταξαν στην μπλούζα της. Περίμενε καιρό αυτά τα δάκρυα, έναν ατελείωτο μήνα, κάθε βράδυ ξάπλωνε γεμάτη προσμονή για τη γιατρειά που θα έλυνε τον περίφημο κόμπο που την εμπόδιζε να αναπνεύσει, να γελάσει, να φάει, να πίει και τελικά να ζήσει. Τα δάκρυα έφεραν κι άλλα δάκρυα, αλμυρές σταγόνες που ξεχύνονταν από τις κόχες των ματιών της, στα χέρια της, στα ρούχα της, στο πάτωμα.

Κάθησε κατάχαμα μπροστά στον καναπέ, έσφιξε το μαξιλάρι στην αγκαλιά της με όση δύναμη της είχε απομείνει.

"Σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ. Σε μισώ γιατι..." -παύση.

"Αδικία."

Καλησπέρα

2008-11-30T21:58:00.001-05:00

Καλησπέρα, μοναχέ.

Ναι, σ'εσένα μιλάω που μπορεί να είσαι αγνός και αγαθός και ν'αγαπάς με τόλμη κι αυτοθυσία, μπορεί και ψεύτης, υποκριτής ή δειλός, ποιος ξέρει; Ήρθα να σου πω μια καλησπέρα απλή, από τα βάθη της ψυχής μου και ίσως ένα αντίο. Ήρθα να στρώσω μπροστά σου σκέψεις σαν κόκκινο χαλί, μα συγχώρα με, είμαι δειλή κι εγώ, με πιάνουν κρίσεις πανικού σαν βρεθώ σε εδάφη ανεξερεύνητα -είχες δίκιο- είμαι δειλή και ξεχνώ τι είναι δικό μου, τι μη δικό μου, μα πάνω απ'όλα ξεχνώ την τέχνη μου, το σώμα μου, το παρόν μου.

Βάρυνε η καλησπέρα σου, μοναχέ, σηκώνεις πολλά βάρη. Σαν να βλέπω μπροστά μου τους ώμους σου πεσμένους, τα παιδικά σου μάτια σκοτεινιασμένα μα δεν ξέρω πια αν είναι φαντασία δικια μου, διαίσθηση ή αλήθεια και σκίζομαι στα δυο. Βάρυνε η καλησπέρα σου και δεν μπορώ πια να είμαι ειλικρινής όταν με ρωτάς τι κάνω, μα ουτε και τα ψέμματα αντέχω. Είναι δύσκολος ο ρόλος όταν σκιάζομαι, δύσκολος κι όταν γίνομαι γενναία. Θυμάμαι σαν εχθές την τελευταία φορά που σ'είδα κι αναρωτιέμαι αν δώσαμε σημασία στις υποσχέσεις και τα "θα" που ξεστομίζαμε, αν ήταν στο χέρι μας, κι εύχομαι μια μέρα να τα θυμόμαστε και να γελάμε, μαζί ή χώρια. Φοβάμαι μοναχέ, μηπως σ'είδα μ'άλλα μάτια τότε -μην είναι η δειλία μου που μιλάει πάλι; Συγχώρα με και πάλι, δεν ξέρω τι να πιστέψω, βλέπεις εγώ δεν είδα τα ράσα σου, δεν σε άκουσα μήτε σε είδα μήτε χειρόγραφο έλαβα, μόνο κακά μαντάτα, και με τσακίζει η αμφιβολία μα κι η πίστη μου είναι αδύναμη. Φοράω την άγνοια μου κάθε μέρα, μέχρι να βρεθώ σε γνώριμα εδάφη μα και τότε -και πάντα- δεν θα ξέρω. Βλέπεις, τα γεγονότα είναι εκεί, μα για τις σκέψεις δεν υπάρχει τεκμήριο, για τα αισθήματα δεν υπάρχει άλλοθι. Να ξέρεις μοναχέ, είχα μεγάλα λόγια να σου πω, είχα μεγάλες πράξεις για εσένα μα δεν θα σ'εκτιμήσω για όσα δεν είπες. Θα τα πνίξω όλα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Ξέρω, δεν το 'κανες επίτηδες, αλλά δεν έγινε και κατα λάθος. Ήταν οι συγκυρίες δύσκολες, τις λογαριάζω. Σε λογαριάζω, όταν περάσει η ταραχή όμως, λογάριασέ με κι εσύ. Συγχώρα με, μα δεν μπορώ να κλάψω, δεν μπορώ να γελάσω, δεν μπορώ να περιμένω, δεν μπορώ να προχωρήσω. Κι αν νομίζεις οτι είσαι μοναχός, δεν είσαι τόσο, αν πάλι δεν το νομίζεις, κρίμα. Συγχωρα με, μα δεν ξέρω πια τι να ευχηθώ και τι να προσευχηθώ, παρά να γίνουν όλα έτσι όπως πρέπει, όχι όπως θέλω. Μήπως άλλα έπρεπε να γίνουν και τ'αγνοήσαμε; Είμαι δειλή αλλά δυνατή, στο λέω, είμαι υπεύθυνη για όσα είπα κι όσα έταξα, μα κανενός ευθύνη επιλαχούσα. Ξέρω καλά πως ίσως πέρασα κάτι μικρό, περαστικό για ένα σταθμό μεγάλο κι ίσως αψήφησα εμπόδια ανυπέρβλητα. Ξέρω, ίσως ήμουν και τότε μόνη. Ήρθα να σου πω μια καλησπέρα, να σου πω δυο λόγια ειλικρινά, μη νιώθεις βάρος - αν ήταν έτσι γραφτό θα ξεγραφτεί ή, όπως παλιά, θα ξαναγίνει.

The Before & The After

2008-11-20T18:33:00.001-05:00

Η Ένατη ώρα.

2008-11-13T18:10:00.002-05:00

Το σκοτάδι δεν έρχεται μόνο του όπως τότε.
Τοτε που τα λουλούδια άνθιζαν με κλειστά μάτια,
τότε που οι ώρες ήταν ποτάμι,
που η μουσική ήταν απλή και η ψυχή ήταν μία.
Τότε η σκοτεινιά είχε φεγγάρι.
Έρχεται με λέξεις ανείπωτες,
οκτώ ωρών θύμισες
και τείχη που μοιράζουν την ψυχή που τόσα πέρασε –ή νόμιζε,
πριν γίνει δυο όψεις, δυο ψυχές
που τραγουδούν η καθεμιά άλλο σκοπό κι άλλη ζωή
όταν οι ώρες παγιδεύονται σε άλλες ώρες.
Έρχεται με αγγίγματα παλιά και μυστικά,
ανομολόγητη οργή ή αγάπη
και μια ελπίδα ότι η μοίρα είναι –και είναι εδώ για εμάς.

Το σκοτάδι δεν έρχεται μόνο του όπως τότε.
Φέρνει ψίθυρους, ηχώ, πεσμένα αστέρια -μοναχά για μια ευχή:
Να είσαι εκεί.
Πέρα απ’τις ώρες και τις θύμισες, κρυμμένος στο σκοτάδι,
όπως σε φύλαξαν αυτές σε μια ανάγκη
για έναν βίο ανώτερο, μια ευτυχία μεγαλύτερη, ένα συναίσθημα βαθύτερο
από αυτά που άνοιξαν τα φτερά, έστρεψαν ψηλά τα μάτια,
αλλά ρίζωσαν τα πέλματα στη γη.
Να είσαι εκεί.
Γιατι πλησιάζει, αποφασισμένη, η έννατη ώρα,
να γδύσει τον σιδηρούν εαυτό, από τη δύναμη
που θεωρούσαμε αστείρευτη.
Για να ελευθερωθούν,
να σμίξουν οι ψυχές και η ηχώς να πάψει –
Να είσαι εκεί.
Ώστε να μην είναι οκτώ ώρες άδειες
για ενός λεπτού ανάγκη.

Σκιάχτρα

2008-11-07T09:13:00.001-05:00

Θαρρείς πως βγήκε ο ήλιος, μα δεν είν’άλλο από μια εσφαλμένη εντύπωση
Καθώς περπατάς κατω από κιτρινισμένα φύλλα και ουρανούς συννεφιασμένους
-όχι οργισμένους.
Ανάμεσα σε δυο στιγμές προσμονής δεν ήρθε ούτε καταιγίδα ούτε ήλιος,
δυο τρεις ψιχάλες που κύλησαν κουρασμένες στο μέτωπο, στα μάγουλα
Κι ούτε ανάσα, μόνο ησυχία
Και σκιάχτρα του παρελθόντος γεμισμένα με ανάγκη και ελπίδες
-όχι χαρές
Να είναι εκεί να σου θυμίζουν, να σε σκιάζουν με σφάλματα,
Λάθη που έκανες έντιμα, σωστά, ευλαβικά.
Γιατί είναι τέτοια η ειρωνία σε ένα λάθος που έγινε σωστα
Που σε αλλάζει μια ζωή, σπηλώνει χρόνια κι αποφάσεις κι όνειρα.
Μη βουρκώνεις, δεν είσαι εσύ η κατάρα - τα σκιάχτρα φταίνε
Και οι άδειες ζωές, οι άδειοι άνθρωποι, οι άδειοι τάφοι.

Θλίψη

2008-10-01T23:02:00.001-04:00

Η θλίψη κρύβεται στα πιο μικρά, καθημερινά πράγματα, στις μικρές συνήθειες που έχουν κοπεί ή δεν υπήρξαν, στην απουσία και σε όσα δεν ζήσαμε, στα ανεκπλήρωτα και όσα αδράξαμε μα πέρασαν και χάθηκαν και στις ευχές να ήταν, να ήταν, να είναι, να ξανάρθουν. Συνάμα κρύβεται σε ένα ποίημα, στα κλειστά μάτια ενός μουσικού, στις ελάσσωνες κλίμακες, στη στιγμή που πλησιάζει ο Μορφέας και για λίγο, λίγο μόνο, παρελαύνουν μπροστά μας μυρωδιές, αγγίγματα, γεύσεις. Μα καλύτερη απ'όλες τις κρυψώνες είναι το δάκρυ που κουρνιάζει στο κάτω βλέφαρο αλλά από πείσμα, δύναμη ή ελπίδα (όχι συναίσθημα;) δεν λέει να τρέξει για να μην τελειώσουν όλα. Καθώς η θλίψη δημιουργεί, καλεί τις μούσες, γεννά ποιήματα και μουσική και εικόνες αναρωτιέμαι ποιός θεός, πόση θλίψη γέννησε τον κόσμο ετούτο.

Τι κάνεις ρε;

2008-09-02T00:06:00.001-04:00

Ξυπνάς το πρωί και η πρώτη σου σκέψη είναι εκείνη η καταπληκτική νυχτα, στη σκέψη της χαμογελάς αυθόρμητα, καθώς προσπαθείς να επαναφέρεις κάθε μικρή της λεπτομέρεια για να δημιουργήσεις την ψευδαίσθηση ότι δεν έχει περάσει ακόμη, ίσως από φόβο ότι μπορεί μια μέρα να την ξεχάσεις. Κι ύστερα η λογική αρχίζει και μπλέκεται με το συναίσθημα κι αναρωτιέσαι αν είναι δυνατόν, αν είναι αλήθεια, αν είναι χαρά ή λύπη αυτό που νιώθεις, αν είναι πόνος ή έρωτας ή θύελλα ή γαλήνη, μα δεν μπορείς να καταλήξεις και απλά βάζεις λίγο καφέ.

Καθώς συνεχίζεις τη μέρα σου, το ίδιο πράγμα στριφογυρίζει στο μυαλό σου, το απροσδιόριστο συναίσθημα, οι συγκεχυμένες σκέψεις, νιώθεις τα πάντα και τίποτε ταυτόχρονα καθώς η λογική σου σε απορρίπτει και η ψυχή σου προχωράει ακάθεκτη. Το ρίσκο, οι ελάχιστες πιθανότητες, οι πιθανές προδοσίες, η μιά νύχτα, οι χιλιάδες λέξεις, τα μπερδεμένα χρώματα, η αλλοίωση όσων σου έχουν συμβεί και θα σου συμβούν, η σιγουριά πως η χαρά δεν είναι χαρά μα μια επιφάνεια και η καινούργια πεποίθηση πως ο γλυκός πόνος τελικά υπάρχει, σε περιμένουν σε κάθε γωνία, σε κάθε στροφή και είναι στο πίσω μέρος του μυαλού σου σε κάθε κίνηση σου και κουβέντα σου.

Κι έρχεται η νύχτα, γυρνάς στο σπίτι με μια λαχτάρα για ησυχία και όνειρα και καθώς κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, χαμογελάς και μονολογείς "Τι κάνεις ρε;"

One Love

2008-07-15T17:48:00.002-04:00

Τα βιολιά έχουν προσωπικότητα, ψυχή, ιδιοτροπίες και άποψη, ζηλεύουν, θυμώνουν, σαγηνεύουν, αγαπούν και πληγώνονται ακριβώς όπως οι άνθρωποι. Δεν αρκεί να επιλέξεις ένα βιολί, δεν αρκεί να θέλεις να το υιοθετήσεις, πρέπει να σε επιλέξει κι εκείνο.

Όταν πήρα το πρώτο μου "κανονικό" βιολί -γιατί το προηγούμενο ήταν πιο μικρό, κατασκευασμένο για παιδιά- ήμουν κατενθουσιασμένη κυρίως επειδή μεγάλωσα αρκετά ώστε να έχω ένα "κανονικό" βιολί. Δεν αντιλαμβανόμουν ακόμη ότι ο ήχος έχει γεύση, χρώματα, θερμοκρασία και υφή. Ο ενθουσιασμός κράτησε μερικές μέρες και μετά καταπιάστηκα πάλι με τις παιδικές μου ασχολίες, έβαλα το διάβασμα στο περιθώριο -όπως τα περισσότερα παιδιά- και το βιολί έπαψε να μου φαίνεται τόσο καινούργιο.

Μερικά χρόνια αργότερα, αφού είχα αποφασίσει ότι τελικά η μουσική είναι ο δρόμος που θέλω να ακολουθήσω και καθώς όδευα για το δίπλωμα μου με αρκετό άγχος, πολύ τρακ, αμέτρητες ελλείψεις αλλά και ένα ανεξήγητο πείσμα εναντίον όσων δεν πολυπίστευαν ότι αυτό το δίπλωμα θα έβγαινε στο άμεσο μέλλον, το βιολί που είχα αποκτήσει όταν ήμουν παιδί μου φαινόταν πια παιδικό, παρ' όλο που το μέγεθός του δεν μαρτυρούσε κάτι τέτοιο. Ο ήχος του ήταν θολός, γκρι, μονοδιάστατος, χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Οι ψηλές νότες τσίριζαν και δεν μου τραγουδούσε, μόνο γκρίνιαζε και έβαζε εμπόδια στο ήδη δύσκολο έργο που είχα αναλάβει να φέρω εις πέρας.

Μία μέρα, ο δάσκαλός μου, θέλοντας να δει πόσο πραγματικά με εμπόδιζε το βιολί, μου ζήτησε να παίξω ένα κομμάτι με το δικό του. Το πήρα στα χέρια μου σχεδόν τρέμοντας, έριξα μια γρήγορη ματιά στο σκούρο ξύλο του και στα σημάδια που είχαν αφήσει πάνω του ο χρόνος και οι προκάτοχοί του και το βόλεψα πάνω στον ώμο μου. Ξεκίνησα να παίζω διστακτικά αλλά μετά από τις πρώτες νότες πήρα θάρρος. Τον ήξερα καλά αυτό τον ήχο, τον θαύμαζα σε κάθε μου μάθημα, ήταν βελούδινος ζεστός, ώριμος είχε ένα βασιλικό μπορντό χρώμα. Ύστερα από το πείραμα αυτό αποφασίστηκε ότι χρειαζόμουν οπωσδήποτε ένα καινούργιο βιολί για το δίπλωμα μου.

Έτσι απέκτησα το δεύτερο βιολί μου. Ήρθε μια μέρα πριν από τα γενέθλια μου και ήταν νεογέννητο, μόλις ενός μήνα. Επέλεξα ανάμεσα σε αυτό κι άλλο ένα από τον ίδιο κατασκευαστή. Με την πρώτη δοξαριά ήξερα ότι αυτό ήταν το βιολί μου, ένιωσα ότι τα δάχτυλά μου περπατούν σε γνώριμο έδαφος και ότι ο ήχος που ακουγόταν έμοιαζε με όσα δεν έλεγα, έμοιαζε με την έκρηξη που λάμβανε χώρα μέσα μου, ήταν λαμπερός, κρυστάλλινος και γεμάτος. Το βιολί αυτό δεν το βαρέθηκα μέσα σε δέκα μέρες. Έπαιζα για πολλούς μήνες, χρόνια χωρίς να το αμφισβητώ, του μίλησα πολλές φορές, το έμαθα και με έμαθε. Καθώς περνούσε ο καιρός και το ξύλο του ωρίμαζε -και ωριμάζει και θα ωριμάζει- παρατηρούσα τις αλλαγές και σκεφτόμουν συχνά ότι κι αυτό μαθαίνει μαζί μου, πειραματίζεται κι αλλάζει. Το βιολί μου δεν είχε ιστορία πίσω του, η ιστορία του ξεκινούσε μαζί μου και το αγάπησα για την απειρία του, την αφέλειά του, τον λαμπρό του ήχο και την όρεξή του να μάθει. Το αγάπησα γιατί ήταν ακούραστο, ανήσυχο, γεμάτο ενέργεια και δύναμη. Το βιολί μου έκανε τον πόνο γλυκό κι αβάσταχτο, σαν την πρώτη ερωτική απογοήτευση, τη χαρά σαν πυροτέχνημα που εκτοξεύεται και σκάει στον ουρανό για να τη θαυμάσουν όλοι. Ωστόσο τον τελευταίο καιρό δεν επικοινωνούσαμε τόσο καλά. Η αγάπη ήταν (και είναι) εκεί, μα έλειπε κάτι απροσδιόριστο. Και τότε, εντελώς απρόσμενα, ήρθε στα χέρια μου ένα τρίτο βιολί, θα μπορούσε κανείς να το πει κληρονομιά από τη θεία μου.

Στην αρχή το πλησίασα πολύ διστακτικά, έτοιμη να το απορρίψω, μα καθώς άρχισε να μου τραγουδάει με τη βαθιά, ώριμη σταθερή φωνή του, άλλαξα γνώμη. Καθώς περνούσαν οι μέρες οι δισταγμοί έκαναν στην άκρη αλλά ήθελα να ακούσω και τη γνώμη των δασκάλων μου, η οποία τελικά συνέπιπτε με τη δική μου. Πράγματι, το βιολί είναι πολύ παλιό, όμορφο με ήχο μεστό, ώριμο, με γεύση κόκκινου κρασιού. Έχει μεγάλη ιστορία και είμαι ήδη σίγουρη ότι θα μου γνωρίσει έναν καινούργιο κόσμο μέσα από την πείρα του. Ακόμα δεν έχουμε γνωριστεί καλά, αλλά τα πρώτα ίχνη αγάπης έχουν αρχίσει και παρουσιάζονται.

Τα βιολιά όμως είναι σαν τους ανθρώπους και οι σχέσεις μας μαζί τους είναι σαν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο ενθουσιασμός και η αστείρευτη χαρά δίνουν τη θέση τους στον δισταγμό απέναντι σε κάτι προφανώς καλύτερο, ωριμότερο που ανταποκρίνεται καλύτερα στις παρούσες ανάγκες. Και καθώς η αποδοχή γίνεται πιο αργά και πιο σταθερά, η αγάπη, αν και νεογέννητη, είναι πιο κατασταλαγμένη, αλλά ξέρεις ότι ποτέ πια δεν θα βιώσεις κάτι παρόμοιο με την πρώτη σου αληθινή αγάπη.

Σταχτοπούτα

2008-07-12T06:53:00.004-04:00

Εκείνο το πρωί η Σταχτοπούτα ξύπνησε με πονοκέφαλο. Σηκώθηκε από το κρεβάτι αναστενάζοντας, άναψε ένα τσιγάρο και πήγε κατ' ευθείαν στην κουζίνα να βάλει καφέ. Προς στιγμήν σκέφτηκε να φάει πρωινό αλλά απέρριψε την ιδέα όταν της θύμισε η φωνή της συνείδησής της ότι πρέπει να χάσει τουλάχιστον δύο κιλά.

Καθώς έπινε τον καφέ της, προσπάθησε να βάλει ένα πρόγραμμα στις δουλειές τις ημέρας: ψώνια από το σούπερ μάρκετ, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα και τουλάχιστον δύο πλυντήρια ρούχα και μπόλικο σιδέρωμα. Έπρεπε κάποια στιγμή να γυαλίσει και τα ασημικά. Ήταν μια μέρα όπως όλες οι άλλες, γεμάτη δουλειές και ασταμάτητη μουρμούρα και βρισίδι εναντίον της μητριάς και των αδελφών της.

Η καθημερινή ρουτίνα ξεκίνησε και ενώ η Σταχτοπούτα τραβολογούσε την ηλεκτρική σκούπα δεξιά κι αριστερά έβαλε μπρος και τον καθημερινό της μονόλογο: "Γαμώ το κέρατο μου κάθε πρωί τα ίδια και τα ίδια, δεν μπορώ άλλο, κάθομαι και τρώω εδώ μέσα τα καλύτερα μου χρόνια. Και τέλος πάντων δεν μπορούν επιτέλους να μην κάνουν ψίχουλα; Υπάρχουν και πιάτα γαμώ το φελέκι μου γαμώ, α να η βλαμμένη πάλι άφησε τα παπούτσια της στο σαλόνι. Αλλά βέβαια, εγώ μόνο για να τους κάνω τη δούλα είμαι καλή, εγώ δεν άξιζα σπουδές και εξωτερικά γιατί ήμουν το μούλικο το πατέρα μου. Άι σιχτίρ πια, βαρέθηκα, αλλά δεν θα τα καταφέρω να φύγω από 'δω μέσα μια μέρα ρε πούστη; Θα δούνε τότε. Δεν θα γυρίσω ούτε για να τις φτύσω. Άι στο διάολο. Θα βρω ένα τρόπο να πάω στο χορό την άλλη βδομάδα και θα ρίξω κάποιον γιο εφοπλιστή. Βέβαια πρέπει να χάσω κι εκείνα τα κιλά.."

Πράγματι, οι ετεροθαλείς αδελφές της είχαν σπουδάσει στο εξωτερικό και παρ' όλη την απόφαση τους να γυρίσουν πίσω, το μέλλον τους προδιαγραφόταν λαμπρό, η σταδιοδρομία τους δε, ακόμη λαμπρότερη. Επρόκειτο για δυο όμορφες, καλλιεργημένες κοπέλες που δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο τις ανάγκες τους καθώς και τις ανάγκες της Σταχτοπούτας και της μητέρας τους αλλά εξασφαλίζοντας και αρκετές πολυτέλειες για τις ίδιες.

Η μικρή λεπτομέρεια που έχει χαθεί στην ιστορία της Σταχτοπούτας (αν και όχι η μόνη), είναι ότι υπήρξε κάποια στιγμή και γι'αυτην η ευκαιρία να σπουδάσει και να φτιάξει τη ζωή της. Η αλήθεια που πολλοί έχουν διαλέξει να μη μαρτυρήσουν είναι ότι η νεαρή κοπέλα υπήρξε ιδιαίτερα κακομαθημένη πριν πεθάνει ο πατέρας της. Ήταν η αδυναμία του και όταν ξαναπαντρεύτικε αφού τον παράτησε η γυναίκα του, φοβούμενος ότι η μικρή θα έπαιρνε το γάμο αυτό με κακό μάτι, της έκανε όλα τα χατίρια. Από μικρή είχε αμέτρητα παιχνίδια και ρούχα, είχε περάσει από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία και ο πατέρας της δεν την είχε μαλώσει ποτέ. Η μητριά της, παρ' όλο που καταλάβαινε πόσο κακό μπορούσαν να κάνουν όλα αυτά στη μικρή Σταχτοπούτα μελλοντικά, καθώς επίσης και πόσο άδικες φαίνονταν στις δικές της κόρες οι εν λόγω πολυτέλειες, ένιωθε ανήμπορη να επαναφέρει τις ισορροπίες καθώς φοβόταν ότι αν το επιχειρούσε θα έχανε τον ολοκαίνουργιο και ατσαλάκωτο σύζυγό της και κατ'επέκτασην τα οικονομικά οφέλη που της πρόσφερε αυτός. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο είχε υπομείνει και τις περιπετειούλες του άντρα της με τις πιτσιρίκες που έβρισκε στη δουλειά του, γιατί μπορεί ο κύριος να κακομάθαινε την κόρη του ποικιλοτρόπως αλλά δεν εξασφάλιζε και λίγα για τις κόρες της και την ίδια.

Όταν, λοιπόν, πέθανε ο κύριος η μητριά αφ'ενός για να αποκαταστήσει την τάξη, αφ'ετέρου για να βγάλει και λίγο απωθημένο ύστερα από τόσο κέρατο που είχε φάει, είπε στην Σταχτοπούτα ξεκάθαρα ότι δεν γινόταν πλέον να τρώει την περιουσία του αποθανόντος και ότι έπρεπε να αποφασίσει τι δρόμο θα ακολουθήσει στη ζωή της. Η νεαρή που μέχρι τότε δεν είχε μάθει να αναλαμβάνει κανενός είδους ευθύνη, φυσικά πείσμωσε πιστεύοντας ότι ο πατέρας της, της είχε αφήσει κάποια περιουσία. Μεγάλο λάθος! Ήταν το μόνο ίσως πράγμα που έκανε σωστά ο μακαρίτης - ο οποίος αφελώς πίστευε ότι η κόρη του θα αναλάμβανε κάποια στιγμή τις ευθύνες της και θα έπαιρνε τη ζωή της στα χέρια της. Η μητριά μην μπορώντας να πείσει τη Σταχτοπούτα αποφάσισε να την σκληραγωγήσει λίγο, βάζοντας την να κάνει τις δουλειές του σπιτιού - πράγμα που ως τότε έκανε εξ' ολοκλήρου η ίδια. Συγκεκριμένα της είπε: "Αφού αρνείσαι να δουλέψεις και να σπουδάσεις θα αναλάβεις τις δουλείες του σπιτιού που σε ταΐζει και σε κοιμίζει." Η Σταχτοπούτα μέσα στο πείσμα της δέχτηκε, κατεβάζοντας το κεφάλι απέναντι στην αδικία που τελικά δεν ήταν και τόσο άδικη και διαλέγοντας, υποσυνείδητα, το βόλεμα και την γκρίνια. Το χειρότερο είναι ότι την ίδια στιγμή που πέταξε το μέλλον της στα σκουπίδια, γεννήθηκε μέσα της και η πεποίθηση ότι θα ερχόταν ένας πρίγκιπας που θα την έσωνε από τη μίζερη αυτή ζωή, όπως στα παραμύθια που της διάβαζε ο πατέρας της όταν ήταν μικρή.

Περνούσαν τα χρόνια, λοιπόν, και η Σταχτοπούτα καταριόταν καθημερινά τη μητριά και τις αδελφές της, τον πατέρα της που δεν της άφησε περιουσία και τη χλωρίνη που της είχε κάνει τα χέρια σαν γυαλόχαρτα, ενώ τα βράδια κοιταζόταν στον καθρέφτη, εξέταζε προσεκτικά τα κατά φαντασίαν ψωμάκια της και ανακάλυπτε νέους -και λίαν ανθυγιεινούς- τρόπους να χάσει κιλά: "Αύριο δεν θα φάω τίποτε, μεθαύριο θα πιπιλίσω ένα παγάκι πορτοκαλάδας, παραμεθαύριο μπορεί να φάω δύο κουταλιές παγωτό, μην ξενηστικωθώ κιόλας."

Την ημέρα που θα γινόταν ο χορός, η Σταχτοπούτα δέχτηκε μια απρόσμενη επίσκεψη. Ύστερα από αρκετά χρόνια απουσίας` έκανε την εμφάνισή της η νονά, στην οποία η κοπέλα είχε ιδιαίτερη αδυναμία γιατί όταν ήταν μικρή την κακομάθαινε όπως και ο πατέρας της. Δυστυχώς όμως και αυτή η σανίδα σωτηρίας είχε χαθεί όταν η νονά μετακόμισε στην Καλιφόρνια ελπίζοντας ότι θα κατάφερνε -παρά την προχωρημένη ηλικία της και ύστερα από αρκετές πλαστικές- να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ. Όταν την αντίκρισε στην πόρτα, η Σταχτοπούτα έβαλε τα κλάματα από τη χαρά της. Η νονά αφού την αγκάλιασε και την φίλησε, της έριξε μια ματιά από την κορυφή μέχρι τα νύχια και της δήλωσε ότι πρέπει να αρχίσει να βάζει αντιγηραντική κρέμα, έστω προληπτικά. Φυσικά δεν πήγε με άδεια χέρια μετά από τόσα χρόνια. Της είχε πάρει μία πανέμορφη σατέν τουαλέτα, διάφορα ακριβά κοσμήματα και δύο-τρία ζευγάρια παπούτσια. Οι επιλογές φυσικά δεν ήταν τυχαίες, η νονά γνώριζε για των χορό των εφοπλιστών που θα γινόταν καθώς επίσης και την κακή τύχη της Σταχτοπούτας.

Το ίδιο βράδυ η εκθαμβωτική πλην κοκκαλιάρα Σταχτοπούτα ξεκίνησε για το χορό. Αντίθετα με τα όσα υποστηρίζει ο μύθος, δεν ήταν πολύ δύσκολο να πείσει τη μητριά της να πάει γιατί είχε κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού και δεν της ζήτησε λεφτά. Οι αδελφές τις δεν θα παρευρίσκονταν στο "event" γιατί καθόλου δεν γούσταραν τους μεγαλοπιασμένους νεαρούς, άσε που είχαν κανονίσει εκδρομή στο Ναύπλιο με την παρέα τους.

Μόλις μπήκε στην αίθουσα -αφού παρουσίασε την πρόσκληση που είχε κλέψει από τις αδελφές της- χαμογέλασε γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ήταν ακριβώς όπως το είχε φανταστεί: όλα άστραφταν από την πολυτέλεια, η γκλαμουριά στο μεγαλείο της. Οι φωτογράφοι κυνηγούσαν τους διάσημους δεξιά κι αριστερά, τα γκαρσόνια περιφέρονταν με δίσκους γεμάτους ποτήρια με σαμπάνια, μερικά ζευγάρια χόρευαν στους ρυθμούς του βαλς που ακουγόταν. Έκατσε σε μια γωνιά, έστησε όμορφα την πλάτη της, κατέβασε λίγο το ντεκολτέ και άρχισε να περιεργάζεται τους νεαρούς. Ήταν έτοιμη να βρει τον πρίγκιπά της.

Το επόμενο πρωί η Σταχτοπούτα άνοιξε τα μάτια και ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της καθώς θυμήθηκε τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας. Γύρισε στο πλάι και κοίταξε τον Φίλιππο. "Τι όμορφος που είναι" σκέφτηκε. "Τόσο ευγενικός, ρομαντικός..." Θυμήθηκε πόσο πολύ την σεβάστηκε, ήταν έτοιμος να φύγει όταν του είπε να ανέβει για "καφέ" και της φάνηκε ότι κοκκίνισε! Ύστερα θυμήθηκε πόσο διακριτικός ήταν μέχρι να αντιληφθεί τις διαθέσεις της, πόσο επιδέξια την είχε γδύσει, πόσο τρυφερά τον είχε πάρει ο ύπνος αμέσως μετά το σεξ, πόσο γλυκό ήταν το ροχαλητό του όλη τη νύχτα... "Σίγουρα έχει πολλά λεφτά, αν κρίνω από το ρολόι και το αυτοκίνητό του." Σηκώθηκε και πήγε να ετοιμάσει πρωινό, αφού πρώτα έκανε μια στάση στο μπάνιο για να πλύνει τα δόντια της, να χτενιστεί και να βάλει λίγο κονσίλερ για να καλύψει τους μαύρους κύκλους. Όταν επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα με τον δίσκο στα χέρια βρήκε τον Φίλιππο να ψάχνει το παντελόνι του. Την κοίταξε και της χαμογέλασε αμήχανα.

"Καλημέρα" είπε κοφτά "μήπως έχεις δει το παντελόνι μου; Έχω αργήσει."

"Όχι" ψέλλισε η Σταχτοπούτα. "Δεν θα φας πρωινό;"

"Σόρρυ, έχω αργήσει." Είπε βάζοντας τις κάλτσες του.

Η Σταχτοπούτα ένιωσε έναν κόμπο να ανεβαίνει στο λαιμό της καθώς τον συνόδευε μέχρι την πόρτα.

"Εεεε.. θα μου δώσεις το τηλέφωνο σου;" τον ρώτησε.

"Δώσε μου το δικό σου και θα σου κάνω αναπάντητη" της είπε αυτός.

Έτρεξε γρήγορα να γράψει το τηλέφωνό της σε ένα χαρτί. Καθώς του το έδινε του χαμογέλασε γλυκά περιμένοντας ένα σημάδι, να την χαϊδέψει στοργικά, να τη φιλήσει, να την αγκαλιάσει...

"Ωραία" χαμογέλασε βιαστικά εκείνος. "Πώς σε λένε είπαμε;"

"Σταχτοπούτα"

"Χάρηκα. Θα τα πούμε" είπε κι έκλεισε πίσω του την πόρτα.

Κάθισε στον καναπέ κι άναψε τσιγάρο προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της. Θυμήθηκε πόσο όμορφα είχε περάσει το περασμένο βράδυ, πώς την είχε σώσε από εκείνο τον πλούσιο εξηντάρη "να δεις πώς τον έλεγαν.. Παπαδόπουλο!" πάνω που τη φλέρταρε και του έδινε το τηλέφωνό της -στο κάτω κάτω κακό δεν κάνουν οι διασυνδέσεις. ΄Θυμήθηκε τα όμορφα μάτια του, τον ατελείωτο χορό τους... Την διέκοψε το κουδούνι. "Λουλούδια!" Προς στιγμήν το πρόσωπό της φωτίστηκε. "Μου έστειλε λουλούδια!" σκέφτηκε καθώς έψαχνε την κάρτα στην τεράστια ανθοδέσμη.

"Σας περιμένω να δειπνήσουμε αύριο το βράδυ στο τάδε μέρος στις εννιά... Γ. Παπαδόπουλος"

Η Σταχτοπούτα χλόμιασε Πέταξε τα λουλούδια στον κάδο και κοίταξε για λίγο έξω από το παράθυρο. Πήρε μια φέτα ψωμί, έβαλε ένα πόντο βούτυρο και δύο πόντους μαρμελάδα και την έφαγε αλλά δεν χόρτασε. Έβγαλε το παγωτό, έβαλε από πάνω μαρμελάδα και άρχισε να τρώει, πρόσθεσε λίγα μπισκότα αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό. Παρήγγειλε τέσσερα σουβλάκια και μέχρι να έρθουν έφαγε 5 κομμάτια από τη χθεσινή σπανακόπιτα και κάμποσες κουταλιές γλυκό κυδώνι.

"Μα γιατί αργούν τα σουβλάκια γαμώτο;" Ντριιιιν "Άντε ήρθαν επιτέλους"

"15 ευρώ"

"Που είναι οι πατάτες; Σας είπα να φέρετε και δύο πατάτες γαμώ το κέρατο μου γαμώ, μια κωλοδουλειά έχετε και δεν μπορείτε να την κάνετε σωστά Άι σιχτίρ!"

Έφαγε με μανία και αφού κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και έτρεξε να κάνει εμετό, σωριάστηκε στο κρεβάτι της, πήρε ένα από τα παραμύθια με τους πρίγκιπες που της διάβαζε ο πατέρας της όταν ήταν μικρή και κοίταξε το εξώφυλλο κλαίγοντας με λυγμούς. Σήκωσε το τηλέφωνο.

"Ναι κύριε Παπαδόπουλε, θα δειπνίσω μαζί σας αύριο."

Sic Transit Gloria Mundi

2008-07-09T04:37:00.001-04:00

Καθώς ανοίγεις τα μάτια το πρωί και ονειρεύεσαι το μέλλον, απωθείς το παρελθόν, το βολεύεις σε σκονισμένα συρτάρια και φυμώνεις με μαεστρία μεγάλη αυτούς που σου το θυμίζουν.

Καθώς προσπερνάς αυτούς που υποτίθεται πως δεν θα ξεχάσεις, δεν θα χάσεις ποτέ, τους δεδομένους της προσφοράς που πάλεψαν ακόμη και να σου σταθούν, ανοίγεται μπροστά σου ένας λαμπρός καινούργιος κόσμος.

Αέρα στα πανιά σου, αλλά μην προσποιείσαι οτι τα μοναδικά σου νέα είναι οι δουλειές της καθημερινότητας - κάποτε είχαμε περισσότερα να πούμε.

Θα φύγω κι εγώ και θα μείνουν μονάχα τα αμήχανα χαμόγελα, εκείνα που δημιουργήθηκαν στη μεγάλη πίεση των καιρών, στην ανάγκη να κοιτάξουμε μόνο τους εαυτούς μας.

Καθώς κλείνεις τις πόρτες και τα φώτα και ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο άδειο σπίτι, να θυμάσαι ότι το μονοπάτι που έχει καιρό να πατηθεί, γεμίζει αγριόχορτα και χάνεται, να θυμάσαι σε ποιούς μίλησες τρόπω τινά και ποιούς δεν τόλμησες ποτέ να χαστουκίσεις.

Καθώς αναλογίζεσαι τα βιώματα και τις διαδικασίες, να θυμάσαι ότι κάπως έτσι περνά η δόξα του κόσμου.

Pas Mal

2008-05-11T20:08:00.005-04:00

Ήθελα μονάχα να σας πω ότι όταν φύγατε μπροστά μας βρέθηκε το Κενό. Ήθελα να σας πω ότι είστε αναντικατάστατοι και ότι ήταν δύσκολα. Προχωρήσαμε, μα όχι, όχι δεν σας ξεχάσαμε, κάθε μέρα που περνά είστε εκεί στη γωνιά του μυαλού μας, την καμωμένη από ξύλο και άνθη λεμονιάς και ουσία ονείρου και φανταζόμαστε, ελπίζουμε ότι μας καμαρώνετε για κάθε βήμα που κάνουμε, για κάθε χαμόγελο και κάθε "στιγμούλα". Είναι δύσκολα τα αντίο και είμαστε τόσο απαιδεύτοι, τόσο μικροί ακόμη, μακάρι να μέναμε έτσι. Είναι δύσκολα τα κενά, δύσκολα τα δάκρυα και είμαστε τόσο ταπεινοί, τόσο φυγόπονοι, τόσο μικροσκοπικοί, τόσο άνθρωποι.
Ήθελα να σας πω ότι σήμερα είχε λιακάδα και πήγαμε μια βόλτα στο πάρκο, ύστερα φάγαμε και πήγαμε για ψώνια. Σήμερα σκέφτηκα πως ήταν όμορφα, χαμογέλασα πολλάκις, χάιδεψα τα άλογα και χάζεψα τις πάπιες και έκατσα σε ένα παγκάκι στον ίσκιο και καθώς κοιτούσα την κίνηση της πόλης σκέφτηκα ότι πέρσι ήταν άσχημα. Θυμήθηκα το σουφλέ σοκολάτας που τρώγαμε μουδιασμένοι, προσποιούμενοι ότι γιορτάζουμε τη στιγμή που κλαίγαμε, κλαίγαμε σιωπηλά, μη μας ακούσει κανείς, μη σπάσουμε τη σιωπή που κηρύξαμε γύρω από όσα μας πονούσαν. Ήθελα να σας πω ότι δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ, μα καθώς περνά ο καιρός και αλλάζουν όλα, σκέφτηκα ότι θα χαρείτε αν σας πω ότι καμιά φορά η βελτίωση είναι τόσο αργή που δεν την βλέπουμε άμεσα και πως σήμερα δεν ήταν άσχημα...

Η Στιγμούλα

2008-05-06T22:13:00.004-04:00

Είμαι σίγουρη πως κάποτε υπήρξε μια μέρα που άνοιξα τα μάτια μου το πρωί και δεν ένιωσα ίχνος άγχους να με κυριεύει. Είμαι σίγουρη πως μια μέρα που έχει πια χαθεί στο παρελθόν, ξύπνησα και ένιωσα ότι πηγαίνω μπροστά, ότι νιώθω καλά και ήθελα να στείλω σε κάποιον φίλο ένα μήνυμα ότι είμαι ευτυχισμένη. Είμαι σίγουρη ότι κάποτε ένιωσα αρκετά ελεύθερη ώστε να πιστέψω ότι όλα είναι στο χέρι μου, αρκετά ήρεμη ώστε να ανασάνω βαθιά και να χαμογελάσω μόνη μου, αρκετά πλήρης ώστε να κοιτάξω ολόγυρα μου και να αντιληφθώ ότι είμαι πιο αισιόδοξη, ότι ίσως τελικά τα πράγματα να είναι στη θέση τους.
Αναρωτιέμαι για πόσα χρόνια άγχους, ανησυχίας, προσπάθειας, συνεχούς ανεκπλήρωτης ανάγκης, μάταιων "θέλω" μας έρχεται σαν αντάλαγμα μία μόνο τέτοια μέρα. Αναρωτιέμαι αν αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει όταν τελικά ερχεται η στιγμή που κυνηγάμε, αν ποτέ την απολαμβάνουμε ή απλώς την αφηνουμε να περάσει εν αγνοία μας, αν μπορούμε πραγματικά να την αδράξουμε δίχως να σκάσει σαν σαπουνόφουσκα, δίχως να αφήσει ούτε μια απόδειξη ότι υπήρξε παρά μόνο μια ουλή στη μνήμη μας. Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν να αρκεστούμε μόνο σε αυτή τη στιγμούλα, να νιώσουμε ευγνωμοσύνη που ήρθε κι ας ήταν τόσο μικρή. Αναρωτιέμαι αν ανάμεσα στις μετακομίσεις, την αναστάτωση, την αβεβαιότητα, τους αμέτρητους ανθρώπους που συναντώ κάθε μέρα, την πουτάνα συγκάτοικο, το άδειο σαλόνι μου, τη μπουκωμένη μύτη μου, την απώθηση και τον κυνισμό την έλλειψη ελπίδας για κάτι καλύτερο και την πίστη ότι όσα ήδη έχω θα έπρεπε να μου είναι αρκετά, καραδοκεί η στιγμούλα μου. Γιατί πάει καιρός...

Απλά

2008-03-22T23:58:00.002-04:00

Έχω μια συμπάθεια στα συγκινονούντα δοχεία και μου αρέσει η ισορροπία.
Δεν μου αρέσουν τα λιμάνια και τα "δε βαριέσαι". Δεν μου αρέσει να είμαι αχάριστη και να μην εκτιμώ, δεν είμαι λοιπόν και εκτιμώ πολλά. Δεν μου αρέσει η αίσθηση ότι απευθύνομαι σε τοίχους όταν έρχεται η ώρα να ζητήσω κάτι που έχω μεγάλη ανάγκη.
Αποφάσισα να επαναφέρω την ισορροπία. Καμιά φορά ο τρόπος, ο χρόνος και ο λόγος δεν γίνονται κατανοητοί και αντιληπτοί, αλλά δεν πειραζει, ίσως μια μέρα γίνουν. Απλά.